5 μήνες...Πολύ ή λίγο???

Μωωωωωωωωβ!!
Θα τα βάψω όλα μωβ τώρα που θα φύγω από εσένα...

Κουρτίνες, σεντόνια, τοίχους, χαλιά...

Και θα βυθιστώ σε αυτό το γλυκό σκοτάδι...
Που έχει τη γεύση της τούρτας σοκολατίνας που σε λιγώνει...
Τη γεύση που έχει ενα στριφτό τσιγάρο...Το ρουφάς, το ρουφάς νομίζεις πως σε γιατρεύει αλλά σε σκοτώνει...

Τοση σκοτεινιά θα μου πεις???Πως αντέχεις??
Είναι όπως έχεις μάθει...Όταν μαθαίνεις να βρίσκεις καταφύγιο στο σκοτάδι πάντα εκεί ξαναγυρνας...

Ο χρόνος...
"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός" λέει ένα τραγούδι...
Μακάρι να είχε άδικο αυτός που το έγραψε...Αλλά δεν έχει...

Κι είμαι ακόμη μουδιασμένη, αυτό με σώζει...
Εκείνη η αγκαλιά πριν φύγω, καλό αναισθητικό αλλά πόσο να κρατήσει??
Τι να σου κάνει κι αυτή, μια είναι και μικρή εγώ θέλω δέκα τέτοιες κάθε μερα για να βρίσκω κουράγιο...

Θα προσπαθώ διαρκώς να γεμίζω το χρόνο μου με πράγματα για να ξεχνιέμαι...
Και θα είαμι πάντα μαζί με άλλους να αποσπούν τη σκέψη μου...
Αλλά τι αισιόδοξή που είμαι???Αφου το ξέρω τι θα γίνει...Θα μετράω πάλι τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες...Τα ρολόγια και τα ημερολόγια θα είναι οι εχθροί...Δε θα βοηθάνε...
Αλλωστε έτσι δεν ήταν πάντα???Εχθροί...

Καληνύχτα

Και τώρα ήρθε η ώρα να κοιμηθώ...Ελπίζω απόψε να σε ονειρευτώ...

Όχι όπως είσαι τώρα όμως...Όπως ήσουν τον Δεκεμβρη που μας πέρασε...Θα ήθελα πολυ να είχε σταματήσει εκεί ο χρόνος...

Καληνύχτα...Και φιλιά πολλά...Στα δίνω κι ας μην ανταποδώσεις...Καληνύχτα...

Χωρίς τίτλο αυτή τη φορά...

Βυθίζομαι...
Ξαπλωμένη ανάσκελα,δεν κοιτάω κάτω,όμως αυτό το κάτω με τραβάει,με ρουφάει..
Όχι,δεν πνίγομαι...Αν ένιωθα να πνίγομαι ίσως και να αντιστεκόμουν,ίσως να προσπαθούσα να ξεφύγω από αυτο που ξέρω ότι δεν είναι για καλό...
Όχι δεν πνίγομαι,δεν έχω αυτή την πολυτέλεια, απλά βυθίζομαι...

Το ξέρω, το ξέρω αυτό το σενάριο, το έχω ξαναδεί..
Τα έχω ξαναδεί όλα να παίρνουν αυτό το χρώμα, αυτό το μωβ...Όχι δεν είναι μαύρο, μωβ είναι, είναι αυτό το μωβ το βαθύ,που σε ζαλίζει...Το χρώμα της μελαγχολίας..
"Λένε πως η μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη" είχα διαβασει κάπου...
Τι γίνεται αν έχεις δώσει όλη την αγάπη σου στους άλλους και δεν έχεις κρατήσει τίποτα για τον εαυτό σου??Ή μήπως αυτό που έδινες δεν ήταν αγάπη, γιατί αν ήταν δεν θα έφευγαν στο τέλος όλοι μακριά σου...
Δεν ξέρω, απλά δεν ξέρω...

"Πρέπει να προχωρήσω" αυτό λένε όλοι..Να προχωρήσω..
Γιατί είναι τόσο δύσκολο όμως...
Πάντα είχα μια απίστευτη ευκολία στο να τα ισοπεδώνω όλα και να ξαναρχίζω από την αρχή...
Όμως τώρα??Το έχασα κι αυτό όπως πολλά αλλα από εμένα...
"Ωριμάζω"...Το λέω κι όποιος το ακούει σκάει στα γέλια, αυτά τα τρανταχτα ενοχλητικά χαχανίσματα...Το αστείο της ημέρας...

Τώρα γιατί δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το παρελθόν? Γιατί δεν μπορώ να τα διαγράψω όλα και να αρχίσω από την αρχή όπως έκανα πάντα, που μουτζούρωνα το χαρτί, το πέταγα κι άρχιζα να γράφω σε νέα σελίδα..
Μάλλον είμαι στην τελευταία σελίδα αυτού του τετραδίου, ίσως αυτή τη φορά δε με παίρνει για νέα αρχή...

Βυθίζομαι...
Κι άλλο...Κι άλλο...Φαίνεται καθαρά τώρα ο βυθός..Και πες ότι φτάνω κάτω...Ξέρω πως είναι, έχω ξαναφτάσει εκεί κάτω...Αλλά τώρα φαίνεται πιο δύσκολο, πιο βαρύ να ξανανέβω...
Κι εσύ...Κάνεις τα πάντα για να νιώθω καλά..."Τι σου λείπει? Έχεις τα πάντα, έχεις κι εμένα τι άλλο θες??"
Έλα μου ντε..Τι άλλο μου λείπει? Μακάρι να ήξερα, να στο ζητούσα, ξέρω ότι θα έκανες τα πάντα για να μου το δώσεις...
Κι εγώ...Σου δίνω ότι έχω... Τι έχω όμως? Μου έμεινε και τίποτα?
"Αγάπη μου πως θα μ'αντέξεις?Που είμαι παραξενο παιδί, σκοτεινό..."

Και μετά είναι κι οι Ερινύες... Αυτές οι μικρές κυρίες...Τις είχα από παιδί για παρέα γιατί κάποιοι χωρίς να με ρωτήσουν αν τις ήθελα φρόντισαν να μου τις φορτώσουν και να τις θρέψουν μια χαρα...
"Time and again I tell myself I'll stay clean tonight...But the little green wheels are following me...Oh no not again..."
Έκαναν κι άλλα χωρίς να με ρωτήσουν...
Έκαναν και κάποια άλλα που πρώτα με ρώτησαν,οφείλω να το ομολογήσω..Αλλά εγώ απαντούσα "Δεν πειράζει"...Δωστε μου συγχαρητήρια τώρα...Και γελάστε πάλι όλοι μαζί με αυτό το τρανταχτο γέλιο...
Δεν πειράζει όμως χαλάλι...(Νατο πάλι! Είμαι αδιορθωτη δε νομίζετε??)

Αδιοθωτή...

7 αλήθειες....

Στο παιχνίδι με προσκάλεσε η xipissa


Τι πρεπει να κάνω λοιπόν:να γράψω 7 αλήθειες για μένα,κάποιες κοινές κάποιες περίεργες κι ύστερα να προσκαλέσω άλλα 7 άτομα στο παιχνιδι...

Οι 7 αλήθειες μου:

1)Είμαι το πιο αφηρημένο πλάσμα του κόσμου...Κι επίσης δεν είμαι κα8όλου παρατηρητική...Οι φίλοι μου με φωνάζουν εξωγήινη διότι είμαι συνέχεια στον κόσμο μου...Από εκεί βγαίνει κ το oneiroparmenh

2)Σιχαίνομαι το λαχανί χρώμα...

3)Το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα γεμιστά της μαμας μου!!!

4)Είμαι άνθρωπος της υπερβολής κ των άκρων...Βρίσκω στην υπερβολή μια τεραστια γοητεία...Οτιδηποτε μη υπερβολικό το βρίσκω βαρετο...

5)Όταν ήμουν μικρή είχα φανταστικό φίλο κ τον φώναζα Μπαλά...Εβγαζα κ στιχάκια κ τραγουδούσα "Πάμε Μπαλά μου στο Παρίσι κ στο Λαγονήσι"...Πολύ psycho εεε??

6)Είμαι ερωτευμένη...Ναι είναι αλήθεια...

7)Λατρεύω το καλοκαίρι,σιχαίνομαι το κρύο κι ακόμη κι αν έχει καύσωνα δε νιώθω καθόλου άβολα ίσα-ίσα μου αρέσει.....


Κ τώρα η σειρά μου να προσκαλέσω κι εγώ...
Θα ήθελα λοιπόν να μάθω 7 αλήθειες από τους
in the sky
γιάννης
λάκης
σκορπίνα

Ελπίζω να μην έχουν προλάβει άλλοι να σας προσκαλέσουν...
Φιλάκια

Without you I'm nothing...

Without you I'm nothing...

....αλλά δεν θα το μάθεις ποτέ

Ανασφάλειες...

Ανασφάλειες...
Μικρές ακροβάτριες στο σκοινί της καρδιάς...
Πότε άραγε θα μάθουν να ισορροπούν??
Πότε θα μάθουν να μην κουνούν τα χέρια τους άτσαλα ψάχνοντας κάπου να κρατηθούν??
Αφού το βλέπουν κι οι ίδιες πως δεν υπαρχει κανείς να στηριχθούν πάνω του...

Μοναξιά...
Τόσοι άνθρωποι γύρω που ξέρεις πως σε αγαπούν...
Εσύ όμως πως γίνεται να νιώθεις μόνος σου??Μισός??
Ναι το άλλο σου μισό είναι αυτό που σου λείπει...

Όμως πως το έκανες εσύ αυτό??Πως αφησες το άλλο σου μισό να φύγει??
Γιατί δεν έμεινες ολόκληρός???

Ψέμματα δεν ήσουν ποτέ ολόκληρος...Έτσι νόμιζες...
Ναι ακριβώς αυτό...Νόμιζες πως ήσουν ένας...
Και κατάλαβες πως δεν είσαι τώρα που βρήκες τον άλλο σου εαυτό...Που παρεπιπτόντως τώρα δεν είναι εδώ...

Έδωσε όμως την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσει...
Και θα ξαναγυρίσει ναι...Όμως θα'ναι ο ίδιος??

Oh, oh my love
Oh my darling
I've hungered for your touch
A long and lonely time

And time goes by so slowly
And time can do so much
Are you still mine??

Θα είσαι άραγε ακόμη το μισό από εμένα?Η θα το έχω χάσει??

Παιχνιδάκι...(Άργησα αλλά τα κατάφερα!!)

Πριν καιρό η αγαπητή aggelika με κάλεσε σε ένα πολύ ωραίο παιχνιδάκι...

Πως θα έλεγες το "σ'αγαπώ" αν επρεπε να το πεις με ένα τραγούδι????

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική πάντα συνέδεα τα τραγούδια και κυρίως τους στίχους τους με τα συναισθηματα μου...Τη λέξη σ'αγαπώ θα μπορούσα να την εκφράσω με άπειρα τραγούδια...Εδώ είναι δυο από τα πιο αγαπημένα...

Πρώτον o david bowie στον οποίο μου είναι πολύ δύσκολο να κρύψω την αδυναμία μου...




Και ύστερα ο elvis costello στο I want you...Το μόνο πρόβλημα είναι οτι δεν κατάφερα να βρω κανένα αξιοπρεπές video για να ανεβάσω...

Με αυτά τα δύο κομμάτια εγώ θα έλεγα το σ'αγαπώ...

Αυτά που σκέφτομαι όταν μου λείπει η αγγαλιά σου....

Ένα κομμάτι της ψυχής μου προσπάθησα να σου δώσω...
Δεν το τσιγκουνεύτηκα...Πήρες μεγάλο μερίδιο...

Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό...
Γιατι,αλήθεια???Ακόμη αναρωτιέμαι...Αναρωτιέμαι πως εγώ που ήμουν τόσο τσιγκούνα με την αγάπη μου,την έδωσα τόσο απλόχερα σε σενα...

Από μικρή ξεψειρριζα τα πάντα και τους πάντες...Έβαζα τους ανθρώπους σε κατηγορίες...Ακόμη και μικρά ασήμαντα ελαττώματα αρκούσαν για να διώξω από δίπλα μου ανθρώπους που θα μπορούσαν να μου δώσουν και να πάρουν από εμένα πολλά..Πόσο παράξενα σκεφτόμουν!!Λες κι εγώ είμαι η τέλεια!!

Αυτό με εκανε να χάσω πολλούς ανθρώπους που θα μπορούσαν τώρα να είναι φίλοι μου...Από την άλλη όμως με έκανε και επιλεκτική έτσι ώστε να ξέρω ότι οι άνθρωποι που είναι τώρα δίπλα μου δε θα με προδώσουν ποτέ χωρίς αμφιβολία...

Εσύ όμως...Έσυ δεν πέρασες κανένα "τεστ"...Πριν καν έχω μια ιδέα για το ποιός είσαι ή τι είσαι ήδη με είχες...Με είχες,με έχεις και-γιατί να πω ψέμματα-θα με έχεις...

Ίσως να ήταν το βλέμμα σου...
Ίσως να έφταιγε ο τρόπος που μου μιλούσες...Δεν ξέρω...

Μια αγγαλιά σου αρκεί για να κρυφτεί κάθε εγωισμός,κάθε άσχημη σκέψη...

Όμως δεν ξέρω...Δεν ξέρω κατά πόσον έχω εγώ κάποια θέση στην καρδιά σου...Αν πράγματι με έχεις βάλει μέσα σου...

Άλλες φορές δείχνεις να φοβάσαι να δεθείς...Κλείνεις τις πορτες με αφήνεις απ'έξω και θέλω τόσο να μπω μέσα σου...

Άλλες πάλι φορές δείχνεις τόσο απόμακρος...Άλλος ένας τοίχος σηκώνεται σαν να λες "δε σε χρειάζομαι,δε σε έχω ανάγκη"...Κι αυτό είναι τόσο ψυχοφθόρο,τόσο με ενοχλεί...Δεν ξέρω ίσως είναι θέμα ανασφάλειας όμως ενιωθα πάντα χαρά όταν ακουγα ότι κάποιος με χρειάζεται και μπορώ να τον βοηθήσω...Ένιωθα τόσο καλά όταν έδινα πράγματα σε άλλους...
Όμως πάντα μόνο έδινα ποτέ δεν δινόμουν ολοκληρωτικά...Αυτό συνέβη μόνο τώρα...

Είναι πολύ λίγες φορές που νιώθω πως μπαίνω μέσα σου...Κι αυτό είναι για λίγο,πολύ λίγο,μόλις που προλαβαίνω να πάρω μια ανάσα μια μικρή ιδέα για το τι μυρωδιά,τι γεύση έχει η ψυχή σου...

Ειδα πρόσφατα μια πιο παλιά σχετικά ταινια,το "closer"...

Σταθηκα σε δυο κουβέντες των πρωταγωνιστών...

O Dan (Jude Law) εξομολογείται στην Alice (Natalie Portman) πως θέλει να χωρίσουν διότι εδώ κι ένα χρονό διατηρεί παράλληλη σχέση με μια άλλη γυναικα (Julia Roberts) και σε κάποια φάση εκείνη τον ρωτάει για ποιό λόγο την ερωτεύτηκε...

"Γιατί δεν με χρειάζεται"ήταν η απάντηση του...

Ξέφυγα πάλι...Το συνηθίζω...

Τεσπα δεν ξέρω...Ίσως γι'αυτό κι εγώ να σε αγαπώ...Γιατί δεν με χρειάζεσαι...

Όμως σε αυτή την περίπτωση τι γίνεται με εμένα που εξακολουθώ να σε χρειάζομαι??

παιχνιδάκι...

Η aggelika με προσκάλεσε σε παιχνιδάκι!!!Πρέπει λέει να παραθέσω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου την 6η, την 7η και την 8η περίοδο...

Αυτή τη στιγμή δίπλα μου έχω ένα τετράδιο με σημειώσεις κι ένα βιβλίο γραμμένο στα γαλλικά...Επειδή το πρωτό σε καμία περίπτωση δεν είναι ενδιαφέρον και το δεύτερο δεν θα επιχειρήσω να σας το μεταφράσω,θα παραθέσω ένα απόσπασμα από τη σελίδα 123 απο ένα αγαπημένο βιβλίο που έχω εδώ σπίτι...

"Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" Μίλαν Κούντερα

"Όλοι αυτοί είχαν τον δείκτη λίγο πιο μακρύ απ'το μεσαίο και τον κατεύθυναν προς τους συνομιλητές τους.Άλλωστε ο πρόεδρος Νοβότνυ,που κυβέρνησε την Βοημία δεκατέσσερα χρόνια συνέχεια ως το 1968,είχε ακριβώς τα ίδια γκρίζα μαλλιά,κατσαρωμένα με το σίδερο από τον κουρέα και μπορούσε να περηφανευτεί για τον μακρύτερο δείκτη όλων των κατοίκων της Κεντρικής Ευρώπης.
Όταν ο παλαίμαχος εξόριστος άκουσε από το στόμα αυτής της ζωγράφου,της οποίας ουδέποτε είχε δει τους πίνακες,ότι έμοιαζε με τον κομμουνιστή πρόεδρο Νοβότνυ,έγινε κατακόκκινος,χλώμιασε,ξανάγινε κατακόκκινος,ξαναχλώμιασε,θέλησε να πει κάτι,δεν είπε τίποτα και βυθίστηκε στη σιωπή."

Από ένα απόσπασμα σαφώς δεν μπορεί κανείς να συμπεράνει τίποτα για ένα βιβλίο αλλά είναι πολύ ωραίο,το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!!

Προσκαλώ λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τον κούκο,τον diage,τον argy,τον εν πλω κι όποιον άλλο θέλει να συνεχίσει το παιχνίδι...Ελπίζω να μη σας έχουν καλέσει ήδη έσας που προσκάλεσα...


Καλό βράδυ σε όλους!!!

Η μοναξιά του σχοινοβατη...

"Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα
φύλλα πεταμένα στη φωτιά
κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι
κάτι μου 'χεις κάνει

Είδα πολλούς που ζήσανε για πλάκα
είδα και άλλους που το πήραν σοβαρά
και τραβηχτήκανε και άσχημα τραβιούνται
και το πληρώσανε στο τέλος ακριβά

Με τα μαύρα ρούχα, αμίλητοι καπνίζουν, οι φίλοι
κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά
οι φίλοι που δε βρήκανε τίποτα ν' αγαπήσουν
που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς
υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή
όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ
και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή

Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες"


Αρα ο κόσμος χωρίζεται σε αυτούς που έχουν πάρει τη ζωή στα σοβαρά και σ'αυτούς που έχουν πάρει τη ζωή για πλάκα...

Ισχύει...Το έχω δει,το έχω ζήσει...

Ποιός περνάει καλύτερα??
Σαφώς αυτοί που τα βλέπουν όλα σαν μια πλάκα,ένα αστείο...
Συναισθήματα??αχαχαχαχΑκου εκεί συναισθήματα...Μα γτ να έχει κανείς συναισθήματα??αφού πονάνε...Γτ να πονάει κανείς?Υπάρχει λόγος??
Μόνο φυσικές ανάγκες...Αν ικανοποιήσεις τις φυσικές σου ανάγκες είσαι εντάξει...Καλό φαί...Καλό σεξ...Γτ να βάζεις τα συναισθήματα στη μέση και να μπερδεύεσαι...

"Χαλάρωσε κορίτσι μου...Chill out...Γράψ'τα όλα στ'αρχίδια σου..."
Αυτή ήταν η συμβουλή ενός καλού φίλου...Ναι,φίλος...Φίλος...χαχαχαχ...Φίλος...

Κι αναρωτιέμαι...Μα γιατί εγώ δεν βλέπω το αστείο??Γιατί πάντα είμαι εγώ ο μαλάκας που δεν γελάει με αυτό το τεράστιο αστείο της ζωής??

Γιατί απλούστατα εγώ ανήκω στην άλλη κατηγορία...Σ'αυτούς που παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά...Γιατι,αλήθεια??Γιατι είμαι από αυτή την πλευρά??Βασικά δεν ξέρω δεν το διάλεξα...Αυθόρμητα μου βγήκε...Αυθόρμητα έβαζα πάντα τα συναισθηματά μου πάνω απ'όλα...Και προσπαθούσα να τα αναλύσω...Να γνωρίσω αυτό το μυστήριο...χαχαχαχαχΤο μυστήριο...

"Είσαι ανώριμη και αφελής...Δε ζούμε σε κοινωνία αγγέλων..."

Είμαι αφελής??Ναι μάλλον είμαι...Εφτιαξα κι εγώ μια φυλακή για την ψυχή μου...Κάπως έτσι δεν το λέει ο Αγγελάκας?Αιχμάλωτη στα πάθη μου,στα συναισθηματά μου...

Όμως ρε παιδιά δεν ξέρω...Προτιμώ να είμαι αιχμάλωτη των συναισθημάτων μου παρά η ψυχή μου να είναι ανεργη,κενη,αδεια...Προτιμώ να νιώθω την ελάχιστη σε ποσότητα-αλλά τεράστια σε ένταση και ποιότητα-δόση ευτυχίας μέσα στον πόνο που προκαλούν τα συναισθήματα παρά να αρκούμαι στην εφήμερη ηδονή της ικανοποίησης των φυσικών μου αναγκών...Προτιμώ την ένταση της παράνοιας και της τρέλας παρά την ηρεμία της "χαλαρότητας"...Ε όχι δεν μπορώ να τα γράψω κι εγώ όλα στ'αρχίδια μου όπως εσείς...

"Σκέφτεσαι περισσότερο από όσο πρέπει και δεν κάνει...Χαλάρωσε..."

Δεν αντέχω άλλο αυτή τη χαλαρωσή σας...

Αξίζει όμως καθόλου να προσπαθώ να σας κάνω να καταλάβετε?Ή δεν έχει νόημα?Η μήπως ταράζω την ησυχία σας και εμποδίζω τη χαλαρωσή σας??

Ασφυξία...

Ασφυξία...

Στριμωγμένα συναισθήματα που αγωνίζονται να ελευθερωθούν...
Εχω την ανάγκη να κλάψω,να βάλω μέσα στα δάκρυα μου όλα αυτά που θέλω να πετάξω στα σκουπίδια...Αλλά δεν μπορώ...Ποτέ δεν μπόρεσα...Ένας κόμπος στο στομάχι,θέλω να εκραγώ,πρέπει να εκραγώ,πρέπει να μιλήσω αλλά δεν μπορω,τα λόγια δεν συνδέονται μεταξύ τους,δεν βγάζουν νόημα,ποτέ δεν ημουν καλή σε αυτό...

Κι εσύ δεν είσαι εδώ...Δε φταις,όχι δε φταις...Το ξέρω ότι αν μπορούσες θα έκανες τα πάντα για να με ηρεμήσεις,το ξέρω αλλά δεν είναι λάθος σου,δεν μπορείς...Κανείς δεν μπορεί μόνο εγώ μπορω,μόνο εγώ φταίω που έφτασα τα πράγματα ως εδώ...Ναι ήθελα να γνωρίσω τα όρια μου, να τεστάρω τις αντοχές μου,να παίξω,να παίξω με τη ζωή,με τη ζωή και την τύχη,ήθελα να ξεφύγω από την αδράνεια,να δώσω νόημα,το έδωσα ναι τα κατάφερα,δεν το μετανιώνω,όχι σε καμία περίπτωση δεν το μετανιώνω...

Και τσουπ!Να!Ξαναεμφανίζεται το χάος,το χάος στις σκέψεις μου,το χάος στις πράξεις μου στα λόγια μου...Αυτό που ήταν πάντα ορατό κι εγώ προσπαθούσα να το διώξω...Όμως τώρα ξέρω,δεν είναι αυτή η λύση,είναι κομμάτι του εαυτού μου αυτή η κατάσταση είμαι εγώ...

Πρέπει να ζήσω με αυτό,πρέπει να μάθω πάντα να μην κουκουλώνω το χάος μου κάτω από ένα σεντόνι ώστε να φαίνεται λευκό και καθαρό κι ωραίο...Πρέπει να μπαίνω εγώ κάτω από αυτό το σεντόνι και να ξεχωρίζω έναν έναν τους κόμπους,με υπομονή κι επιμονή-θυμάσαι?αυτό εσύ μου το έμαθες!-αλλά πρέπει αν με δω στην πράξη,η πάλη,εκείνη η πάλη με τα φαντάσματα μέσα μας,με τους δαιμονές μας,αυτά που φυλακίζουν την ψυχή μας...Δεν υπάρχει ελευθερία αν δεν έχεις ελευθερωθεί από τα πάθη σου,η αιχμαλωσία των συναισθημάτων είναι χειρότερη απο την σωματική....

Θέλω να έρθω εκεί που είσαι,το ξέρω ότι δεν μπορώ,απλά νιώθω την ανάγκη να σου πω ότι το θέλω...Μόνο εσύ μπορείς να με βγάλεις από αυτό το αδιέξοδο...

Όμως από την άλλη δε θέλω να ανησυχείς για μένα...Με σκοτώνει να ξέρω ότι κάποιος ανησυχεί για μένα...Ότι ενα κομμάτι δικό μου ταράζει ένα δικό του κομμάτι...Θέλω για σένα να είμαι πάντα η μικρή σου...Αυτό απλά...Έχω δύναμη,έχω αντοχή,εσένα δεν έχω...

Το μόνο πράγμα που μπορεί να μου δείξει το δρόμο τώρα είναι η τύχη...Αυτή η τρελή θεά που μας κάνει όλους ότι θέλει χωρίς καν να το παίρνουμε χαμπάρι...Κι είμαι ικανή στο βωμό της τύχης να τα θυσιασω όλα...

Καληνύχτα...
Σ'αγαπάω...Μου λείπεις...
Θέλω να περνάς καλα...

Έβαλε τα χεράκια της κι εβγαλε τα ματάκια της...

Ήθελε να γνωρίσει την άλλη πλευρά...Τη γνώρισε...

Τώρα είναι μια άλλη...Δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της...

Έζησε την ευτυχία...Όμως η ευτυχία έχει μεγάλο κόστος...

Και τώρα το πληρώνει...

Θέλει δύναμη για να τα καταφέρει...Θα τη βρει...

Θέλει αντοχές...Ευτυχώς έχει αρκετές...

Αυτό που δεν ξέρει είναι για πόσο ακόμα...

-Για όσο είσαι ζωντανή,της λέει μια φωνή μέσα της.

-Δεν ξέρω,λέει ως συνήθως η άλλη.

Η πρώτη όμως εξακολουθεί να είναι πιο δυνατή...Κι είναι αυτή πως της δίνει δύναμη κι αντοχή...

Θα τα καταφέρει...

Back to reality...

Κι από σήμερα επιστροφή στην πραγματικότητα...

Why do all good things come to an end???

Ήταν ένα παιχνίδι...

Έτσι νόμιζε..Νόμιζε ότι έπαιζε...

Ένα παιχνίδι επικράτησης ίσως...Ποιός θα καταφέρει να βγει από πάνω...

-Δεν υπάρχει αυτό που λες!!Εγώ δεν πρόκειται να κάνω κάτι τέτοιο...

Έτσι έλεγε κι επέμενε...Κι όπως έκανε πάντα,προσπαθούσε να κρύψει τις ανασφάλειες της πίσω από μια παιδιάστικη επιθετικότητα...Όπως η γάτα σηκώνει το τριχωμά της και τεντώνεται όταν φοβαται,για να δείξει μεγαλύτερη και πιο δυνατη...

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι κι εκείνη ήταν μια μικρή γατούλα που ήθελε αγγαλιές,ασφάλεια,ενά ζεστό σπιτάκι αλλά της άρεσε κιόλας να ανεβαίνει στα κάγγελα της βεράντας και να ισορροπει με τα μικρά της ποδαράκια χωρίς να φοβάται πως θα πέσει,με την σιγουριά και την αυτοπεποίθηση που της δίνει ο τίτλος της εφτάψυχης...

Ναι έτσι ήταν κι αυτή...Έπαιζε με τις αντοχές της...

Ήθελε να δει ως που μπορούσε να φτάσει.Να ανακαλύψει τα όριά της...
Έτσι ήταν από μικρή .Τρωγόταν με τα ρούχα της...
Δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με κάτι φυσιολογικό,με κάτι απλό...
Έπρεπε να φάει τα μουτρα της για να ικανοποιηθεί.

Έτσι λοιπόν έμπλεξε σ'αυτή την ιστορία...Μόλις κατάλαβε ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά για μια στιγμή έκανε ένα βήμα πίσω...Όμως ήταν αργά...Είχε ήδη πιαστεί στα δίχτυα του...Και χωρίς να το καταλάβει αυτός ο ενθουσιασμός την παρέσυρε...Την πήγε εκεί που ήθελε να φτάσει...Στην άλλη πλευρά...Την έκανε να ξεπεράσει τα όρια της από πολλές απόψεις...

-Επαιζες με τη φωτιά κοριτσάκι...Κι όσοι παίζουν με τη φωτιά πάντα καίγονται στο τέλος...
Έτσι κι εσύ...Έπαιξες κι έχασες...
-Ναι έχασα...Αν κέρδιζα όμως θα έχανα ακόμη περισσότερα...


Τρείς βδομάδες...Τρείς βδομάδες ήταν αρκετές για να έρθουν τα πάνω κάτω...
Εκείνος προκαλούσε κι εκείνη έκανε τα πάντα για να αποδείξει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να του κάνει τη χάρη...Όμως στο τέλος πάντα εκείνος κέρδιζε...
Ήταν νομίζω ένα είδος διαστροφής...Μιας διπλής διαστροφής...Η διαστροφή του ενός συμπλήρωνε τη διαστροφή του άλλου...
Εκείνος εβρισκέ ικανοποίηση στο να την κάνει να ξεπερνά τα όριά της...
Εκείνη χρειαζόταν κάποιον να την ξεσηκώσει και να την κάνει να πραγματοποιήσει όσα σκεφτόταν κρυφα και δίσταζε να κάνει...Πίστευε πως μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος άξιζε να την έχει...Αλλά αργησε πολύ να το παραδεχτεί...
Σιγά-σιγά συνειδητοποίησε ότι άρχισε να νιώθει εκείνο το έντονο συναίσθημα που αναζητούσε καιρό...Ναι επιτέλους!!!Είχε ερωτευτεί κι εκείνη!!Εκείνο το ανάποδο πλάσμα που δεν χωρούσε πουθενά τώρα έλιωνε για κάποιον...Όμως εξακολουθούσε να μην το παραδέχεται...

Στο τέλος δεν χρειαζόταν να το παραδεχτεί...Τα πραγματα είχαν πάρει απο μόνα τους το δρόμο τους...

Όμως όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν γρήγορα-τι κοινότυπο!-και είχε έρθει η ώρα που θα τον έχανε...Ηλπιζε όχι για πάντα...Αλλά ήξερε πως θα ήταν αρκετά για να τον επιθυμήσει...Ναι,θα της έλειπε η αγγαλιά του...Το αρωμά του...Η φωνή του...

Κι επίσης ήξερε πως απο δω και πέρα τίποτα δεν θα της φαινόταν ίδιο...Αυτό το τίμημα έχει η ευτυχία...Όταν την γνωρίσεις μετά δεν σε ικανοποιεί τίποτα κατώτερο από αυτη...

Άλλη μια μέρα της έμενε...Άλλη μια μέρα θα τον έβλεπε...Μετά θα τον έχανε...

Και τώρα καθόταν μόνη της και το σκεφτόταν...Γιατί όλα τα καλά να διαρκούν τόσο λίγο??
Έκανε την ερώτηση στον εαυτό της όμως ήξερε την απάντηση...
Άλλωστε εκείνη ήξερε να δίνει πάντα μια απάντηση...Είχε πάντα μιλύση έτοιμη για κάθε περισταση όσον αφορά τις υποθέσεις των άλλων...Μόνο στις δικές τής υποθέσεις δεν τα κατάφερνε καλά...

Αν της έκαναν αυτή την ερώτηση παλιότερα θα έλεγε:
"Όλα τα καλά διαρκούν λίγο γιατί αν διαρκούσαν πολύ θα ήταν βαρετα..."

Όμως τώρα δεν μπορούσε να το πει αυτό...Ήξερε καλά ότι ποτε δε θα το βαριόταν όλο αυτό...

Ήξερε ότι θα της κόστιζε πολύ...

Χαιρόταν όμως τουλάχιστον που το ένιωσε...Ένιωσε αυτό το υπέροχο συναισθημα...Κι ευχαριστούσε την τύχη της γιατί ήξερε καλά πως άλλοι δεν είχαν την χαρά να το ζήσουν αυτό ούτε σε μια ολόκληρη ζωή...

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Εύχομαι ο νέος χρόνος να σας φέρει ότι επιθυμείτε...

Μπλέ χειμώνας...

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια,
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη,
μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας
ν' ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας.

Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα,
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη,
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα,
ν' ακούω μονάχα να μου λένε "πόνα"!

Το σώμα μου δε δόθηκε στις πέτρες,
δε στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ,
του έρωτα εποχές, μάγισσες, ψεύτρες,
των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες!

Δε θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι,
ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο.
Δε θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι,
ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι!

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια...

Μουσική: Διάφανα Κρίνα, Στίχοι: Θάνος Ανεστόπουλος

Συγγνώμη...

Σήμερα έκανα κάποιον να κλάψει...

Του μίλησα άσχημα..Του είπα πράγματα που κρατούσα μέσα μου καιρό..Πράγματα που με πονάνε...Στη συμπεριφορά του..Στον τρόπο που με αντιμετωπίζει..

Ποιός ήταν ο σκοπός μου?Να τον κάνω να καταλάβει..Να τον κάνω να συνειδητοποιήσει το κακό που μου έκανε,ενώ νόμιζε ότι έκανε καλό...

Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτή τη στιγμή...Υποτίθεται πως αυτός ήταν ο σκοπός μου..Να τον κάνω να νιώσει άσχημα ώστε να μετανιώσει...Να όμως που τώρα νιώθω πιο άσχημα εγώ...Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω,δεν ξέρω τι να κάνω...

Εγώ ήθελα απλά να ακούσω μια συγγνώμη,μια ειλικρινή συγγνώμη...Δεν την άκουσα...Για απάντηση πήρα δάκρυα...Αυτά πονεσαν πολύ...

Τόσο δύσκολο είναι να πεις μια συγγνώμη??

Παιχνιδάκι...

Ο αγαπητός νικος με κάλεσε σε παιχνιδάκι...

Πρέπει λέει να πω ποιά είναι τα αγαπημένα μου blog...
Μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια blog από άλλα,διότι όπως είναι φυσικό σε όποιο blog αφήνω σχόλιο σημαίνει ότι αυτά που γράφονται με ενδιαφέρουν..

Επίσης να διευκρινίσω ότι καλώς ή κακώς δεν τα πηγαίνω πολύ καλά με την αντικειμενικότητα,γι'αυτό συγχωρέστε με αν υπάρξω λίγο υποκειμενική..

Ανδρικά blog:
Haris:Οι απόψεις του κι ο τρόπος που τις εκφράζει με βρίσκουν τις περισσότερες φορές σύμφωνη..
Diage:Ο τρόπος που γράφει με ταξιδεύει σε άλλους τόπους και σε άλλες εποχές...
Και με συγγινεί πολύ..
Δ.Τζ.:Μου φαίνεται πως είναι πολύ ακριβης ο τρόπος που γράφει και ενώ μιλάει καποιες φορές για περίπλοκα κοινωνικά θέματα,μ'αυτόν τον τρόπο τα κάνει κατανοητά και σε μη ειδήμονες...
Μορφεας:Όταν μπαίνω στο blog του morfea,με συνεπαίρνει αυτή η υποτονική ατμόσφαιρα που επικρατεί κι η ηρεμία...

Γυναικεία blog:
dreaming brasil:Πολλά από αυτά που γράφει η αγαπητή aggelika πολλές φορές νιώθω σαν να τα έχω γράψει εγώ!!
emy:Δεσμοί αίματος βλέπετε!!lol
Μέσα στο blog της έχω ανακαλύψει πράγματα για εκείνη που τα έκρυβε καλά τόσα χρόνια ...

Λοιπόν τώρα πρέπει να καλέσω κι εγώ κάποιους..
Βασικά...δεν ξέρω...ας το συνεχίσει όποιος θέλει...

Πολλά φιλιά!!!

Το μπαλάκι του ping-pong...

θέλω να γράψω κάτι...Αλλά δεν ξέρω τι...

Θέλω να γράψω κάτι γι'αυτό που ψάχνω και δε βρίσκω..
Αλλά αν δεν το βρω πρώτα δεν θα μπορέσω να γράψω τίποτα..

Κι είναι κι αυτά τα πλασματάκια...
Αυτές οι δύο φωνούλες μες το κεφάλι μου που με βασανίζουν...

-Δεν ξέρεις τι θέλεις...Αυτό έχω να πω εγώ...
-Οκ το δέχομαι,δεν ξέρω τι θέλω..Και γιάτί όμως θα έπρεπε να ξέρω?
-Κοριτάκι μου με δουλεύεις??Άμα δεν ξέρεις τι θέλεις τότε τι ψάχνεις??
-Δεν ξέρω...Αυτο που ξέρω μόνο είναι ότι αν δεν το βρω σύντομα δε με βλέπω καλά...
-Ψάχνεις λοιπόν να βρεις κάτι που δεν ξέρεις τι είναι...Αυτό εγώ πρώτη φορά το ακούω..
-Ξέρεις τι λέει ο Μίλαν Κούντερα??
-Ποιός??Μίλαν τι??
-Λέει ότι δεν μπορεί κανείς να ξέρει αυτό που πρέπει να θέλει,γιατί έχουμε μόνο μια ζωή και δεν μπορούμε ούτε να τη συγκρίνουμε με προηγούμενες ζωές ούτε να την επανορθώσουμε σε ζωες επερχόμενες...
-Α καλά....Εσύ κοριτσάκι μου δεν την παλεύεις...Είσαι πολύ φαντασμένη τελικά...
-Κι εσύ είσαι ξινός και μου έχεις ζαλίσει το μυαλό με τις βλακείες σου...Δε με νοιάζει τι θέλω...Μόνο να το βρω θέλω...

Αυτή η δουλειά γίνεται συνέχεια...Νιώθω ότι οι σκέψεις μου παίζουν ping-pong κι εγώ είμαι το μπαλάκι που πάει πέρα δώθε...Πότε από τη μια,πότε από την άλλη πλευρά...

Γλυκειά μελαγχολία...

"Δε μ' ακούει κανένας απόψε και τίποτα δε με βοηθάει
η κιθάρα μου έχει θυμώσει απόψε και δεν μου μιλάει

Πατάω σε σπασμένα γυαλιά...Πατάω σε σπασμένα γυαλιά..."

Αργά...
Αρκετά ώστε να εξασφαλιστεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα...
Σκοτάδι...
Ό,τι πρέπει...

Η κατάλληλη συνταγή για μια γλυκεια μελαγχολία...


Ηρεμία...
Ηρεμία έξω ηρεμία και μέσα...
Ψυχική ηρεμία...Αχ!!!Πόσο καιρό είχε να νιώσει ψυχικά ήρεμη...
Εδώ νιώθει ήρεμη...Δεν είναι αυτό που θέλει...
Αλλά τουλάχιστον είναι πλέον μακριά απο τις μαχες...
Τις μάχες που έδινε καθημερινά η ψυχή της...
Μακριά από τον πόλεμο...

Οι απώλειες από εκείνες τις μάχες είναι πολλές...
Σάπισαν απ'το κρύο πολλά κομμάτια της ψυχής της...
Τα έκοψε όμως ένα ένα και τώρα είναι υγιής...
Υπάρχουν και κάποιες τρύπες από τις σφαίρες...
Έμαθε να ζει μ'αυτές όμως...
Εμεινέ για πολύ καιρό στη φυλακη η ψυχή της...
Υπέστη και πολλά βασανιστήρια...
Τα περισσότερα από αυτά τα προκαλούσε η ίδια...
Αλλά πάει αυτό πέρασε...
Ευτυχώς βρήκε ανθρώπουν να περιποιηθούν τις πληγές...
Τα τραύματα της ψυχής της...

Από αυτόν τον πόλεμο όμως δεν είχε μόνο απώλειες η ψυχή της...
Απέκτησε και εμπειρία...
Τώρα ξέρει να αναγνωρίζει με την πρώτη τον εχθρό...
Τον αντιμετωπίζει με τόλμη και με μια δόση ειρωνείας...
Τον αγνοεί...
Που και που τον χλευάζει κιόλας..
Τώρα ξέρει πως δεν είναι ισαξιός της αυτός ο εχθρός...
Αφού κατάφερε να τον νικήσει πλέον είναι ασήμαντος...


Όχι πλέον κανείς δεν μπορεί να την παρασύρει σε ανούσιες μάχες...
Οι μάχες που θα δίνει από εδώ και μπρος θα είναι μάχες που θα έχουν νόημα...
Ναι μόνο τέτοιες μάχες...


"Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της
κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ
μα όταν μαζί σου περπατώ, στα έρημα στενά της
στο πέλαγος της μοναξιάς μου, γίνεσαι νησι..."

Μετά γυρίζει στο τώρα...Σ'αυτό το τώρα που τη γεμίζει...
Σ'αυτό το τώρα που αγαπάει...
Και μελαγχολεί...Και της αρέσει...

"Ένα τσιγάρο ακόμα και μετά νάνι..."λέει στον εαυτό της
Το ίδιο είπε όμως και στο προηγούμενο τσιγάρο...

Συνεχίζει λοιπόν να σκέφτεσαι...
Προσπαθεί να αναλύσει τα συναισθηματα της...
Δεν τα καταφέρνει...Δε βαριέσαι??Θα της το δείξει ο χρόνος τι νιώθει...


"Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ, δεν γίνεται αλλιώς
αυτά που μας βαραίνουν να καούν, μα πες μου πως
τα πάνω να'ρθουν κάτω και τα πίσω να'ρθουν μπρός
χρειάζεται ένα θαύμα εδώ μα πες μου πως..."


Σκεφτεται τους ανθρώπους που είναι δίπλα της...
Υπόσχεται στον εαυτό της να μην ξεχάσει να τους το ανταποδώσει κάποια στιγμή...

Αχ νιώθει τόσο καλά απόψε...

"Καιρός να κάνω κάτι πια σωστό
να στείλω ένα γράμμα και σε μένα
να πω στον εαυτό μου σ'αγαπώ
μα ξέχασα οδό και αριθμό
και μένει στο συρτάρι μου κι αυτό"


Μετά...Μετά...Μετά την παίρνει ο ύπνος...
Ίσως αύριο να μας πει τι ονειρεύτηκε...
Ίσως πάλι να μην ονειρεύτηκε τίποτα...
Ίσως να ονειρεύτηκε και να μη θέλει να μας το πει...

Συγχωρέστε την πάντως που δεν πρόλαβε να μας πει καληνύχτα...