Ανασφάλειες...

Ανασφάλειες...
Μικρές ακροβάτριες στο σκοινί της καρδιάς...
Πότε άραγε θα μάθουν να ισορροπούν??
Πότε θα μάθουν να μην κουνούν τα χέρια τους άτσαλα ψάχνοντας κάπου να κρατηθούν??
Αφού το βλέπουν κι οι ίδιες πως δεν υπαρχει κανείς να στηριχθούν πάνω του...

Μοναξιά...
Τόσοι άνθρωποι γύρω που ξέρεις πως σε αγαπούν...
Εσύ όμως πως γίνεται να νιώθεις μόνος σου??Μισός??
Ναι το άλλο σου μισό είναι αυτό που σου λείπει...

Όμως πως το έκανες εσύ αυτό??Πως αφησες το άλλο σου μισό να φύγει??
Γιατί δεν έμεινες ολόκληρός???

Ψέμματα δεν ήσουν ποτέ ολόκληρος...Έτσι νόμιζες...
Ναι ακριβώς αυτό...Νόμιζες πως ήσουν ένας...
Και κατάλαβες πως δεν είσαι τώρα που βρήκες τον άλλο σου εαυτό...Που παρεπιπτόντως τώρα δεν είναι εδώ...

Έδωσε όμως την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσει...
Και θα ξαναγυρίσει ναι...Όμως θα'ναι ο ίδιος??

Oh, oh my love
Oh my darling
I've hungered for your touch
A long and lonely time

And time goes by so slowly
And time can do so much
Are you still mine??

Θα είσαι άραγε ακόμη το μισό από εμένα?Η θα το έχω χάσει??

Παιχνιδάκι...(Άργησα αλλά τα κατάφερα!!)

Πριν καιρό η αγαπητή aggelika με κάλεσε σε ένα πολύ ωραίο παιχνιδάκι...

Πως θα έλεγες το "σ'αγαπώ" αν επρεπε να το πεις με ένα τραγούδι????

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική πάντα συνέδεα τα τραγούδια και κυρίως τους στίχους τους με τα συναισθηματα μου...Τη λέξη σ'αγαπώ θα μπορούσα να την εκφράσω με άπειρα τραγούδια...Εδώ είναι δυο από τα πιο αγαπημένα...

Πρώτον o david bowie στον οποίο μου είναι πολύ δύσκολο να κρύψω την αδυναμία μου...




Και ύστερα ο elvis costello στο I want you...Το μόνο πρόβλημα είναι οτι δεν κατάφερα να βρω κανένα αξιοπρεπές video για να ανεβάσω...

Με αυτά τα δύο κομμάτια εγώ θα έλεγα το σ'αγαπώ...

Αυτά που σκέφτομαι όταν μου λείπει η αγγαλιά σου....

Ένα κομμάτι της ψυχής μου προσπάθησα να σου δώσω...
Δεν το τσιγκουνεύτηκα...Πήρες μεγάλο μερίδιο...

Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό...
Γιατι,αλήθεια???Ακόμη αναρωτιέμαι...Αναρωτιέμαι πως εγώ που ήμουν τόσο τσιγκούνα με την αγάπη μου,την έδωσα τόσο απλόχερα σε σενα...

Από μικρή ξεψειρριζα τα πάντα και τους πάντες...Έβαζα τους ανθρώπους σε κατηγορίες...Ακόμη και μικρά ασήμαντα ελαττώματα αρκούσαν για να διώξω από δίπλα μου ανθρώπους που θα μπορούσαν να μου δώσουν και να πάρουν από εμένα πολλά..Πόσο παράξενα σκεφτόμουν!!Λες κι εγώ είμαι η τέλεια!!

Αυτό με εκανε να χάσω πολλούς ανθρώπους που θα μπορούσαν τώρα να είναι φίλοι μου...Από την άλλη όμως με έκανε και επιλεκτική έτσι ώστε να ξέρω ότι οι άνθρωποι που είναι τώρα δίπλα μου δε θα με προδώσουν ποτέ χωρίς αμφιβολία...

Εσύ όμως...Έσυ δεν πέρασες κανένα "τεστ"...Πριν καν έχω μια ιδέα για το ποιός είσαι ή τι είσαι ήδη με είχες...Με είχες,με έχεις και-γιατί να πω ψέμματα-θα με έχεις...

Ίσως να ήταν το βλέμμα σου...
Ίσως να έφταιγε ο τρόπος που μου μιλούσες...Δεν ξέρω...

Μια αγγαλιά σου αρκεί για να κρυφτεί κάθε εγωισμός,κάθε άσχημη σκέψη...

Όμως δεν ξέρω...Δεν ξέρω κατά πόσον έχω εγώ κάποια θέση στην καρδιά σου...Αν πράγματι με έχεις βάλει μέσα σου...

Άλλες φορές δείχνεις να φοβάσαι να δεθείς...Κλείνεις τις πορτες με αφήνεις απ'έξω και θέλω τόσο να μπω μέσα σου...

Άλλες πάλι φορές δείχνεις τόσο απόμακρος...Άλλος ένας τοίχος σηκώνεται σαν να λες "δε σε χρειάζομαι,δε σε έχω ανάγκη"...Κι αυτό είναι τόσο ψυχοφθόρο,τόσο με ενοχλεί...Δεν ξέρω ίσως είναι θέμα ανασφάλειας όμως ενιωθα πάντα χαρά όταν ακουγα ότι κάποιος με χρειάζεται και μπορώ να τον βοηθήσω...Ένιωθα τόσο καλά όταν έδινα πράγματα σε άλλους...
Όμως πάντα μόνο έδινα ποτέ δεν δινόμουν ολοκληρωτικά...Αυτό συνέβη μόνο τώρα...

Είναι πολύ λίγες φορές που νιώθω πως μπαίνω μέσα σου...Κι αυτό είναι για λίγο,πολύ λίγο,μόλις που προλαβαίνω να πάρω μια ανάσα μια μικρή ιδέα για το τι μυρωδιά,τι γεύση έχει η ψυχή σου...

Ειδα πρόσφατα μια πιο παλιά σχετικά ταινια,το "closer"...

Σταθηκα σε δυο κουβέντες των πρωταγωνιστών...

O Dan (Jude Law) εξομολογείται στην Alice (Natalie Portman) πως θέλει να χωρίσουν διότι εδώ κι ένα χρονό διατηρεί παράλληλη σχέση με μια άλλη γυναικα (Julia Roberts) και σε κάποια φάση εκείνη τον ρωτάει για ποιό λόγο την ερωτεύτηκε...

"Γιατί δεν με χρειάζεται"ήταν η απάντηση του...

Ξέφυγα πάλι...Το συνηθίζω...

Τεσπα δεν ξέρω...Ίσως γι'αυτό κι εγώ να σε αγαπώ...Γιατί δεν με χρειάζεσαι...

Όμως σε αυτή την περίπτωση τι γίνεται με εμένα που εξακολουθώ να σε χρειάζομαι??

παιχνιδάκι...

Η aggelika με προσκάλεσε σε παιχνιδάκι!!!Πρέπει λέει να παραθέσω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου την 6η, την 7η και την 8η περίοδο...

Αυτή τη στιγμή δίπλα μου έχω ένα τετράδιο με σημειώσεις κι ένα βιβλίο γραμμένο στα γαλλικά...Επειδή το πρωτό σε καμία περίπτωση δεν είναι ενδιαφέρον και το δεύτερο δεν θα επιχειρήσω να σας το μεταφράσω,θα παραθέσω ένα απόσπασμα από τη σελίδα 123 απο ένα αγαπημένο βιβλίο που έχω εδώ σπίτι...

"Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" Μίλαν Κούντερα

"Όλοι αυτοί είχαν τον δείκτη λίγο πιο μακρύ απ'το μεσαίο και τον κατεύθυναν προς τους συνομιλητές τους.Άλλωστε ο πρόεδρος Νοβότνυ,που κυβέρνησε την Βοημία δεκατέσσερα χρόνια συνέχεια ως το 1968,είχε ακριβώς τα ίδια γκρίζα μαλλιά,κατσαρωμένα με το σίδερο από τον κουρέα και μπορούσε να περηφανευτεί για τον μακρύτερο δείκτη όλων των κατοίκων της Κεντρικής Ευρώπης.
Όταν ο παλαίμαχος εξόριστος άκουσε από το στόμα αυτής της ζωγράφου,της οποίας ουδέποτε είχε δει τους πίνακες,ότι έμοιαζε με τον κομμουνιστή πρόεδρο Νοβότνυ,έγινε κατακόκκινος,χλώμιασε,ξανάγινε κατακόκκινος,ξαναχλώμιασε,θέλησε να πει κάτι,δεν είπε τίποτα και βυθίστηκε στη σιωπή."

Από ένα απόσπασμα σαφώς δεν μπορεί κανείς να συμπεράνει τίποτα για ένα βιβλίο αλλά είναι πολύ ωραίο,το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!!

Προσκαλώ λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τον κούκο,τον diage,τον argy,τον εν πλω κι όποιον άλλο θέλει να συνεχίσει το παιχνίδι...Ελπίζω να μη σας έχουν καλέσει ήδη έσας που προσκάλεσα...


Καλό βράδυ σε όλους!!!

Η μοναξιά του σχοινοβατη...

"Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα
φύλλα πεταμένα στη φωτιά
κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι
κάτι μου 'χεις κάνει

Είδα πολλούς που ζήσανε για πλάκα
είδα και άλλους που το πήραν σοβαρά
και τραβηχτήκανε και άσχημα τραβιούνται
και το πληρώσανε στο τέλος ακριβά

Με τα μαύρα ρούχα, αμίλητοι καπνίζουν, οι φίλοι
κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά
οι φίλοι που δε βρήκανε τίποτα ν' αγαπήσουν
που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά

Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς
υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή
όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ
και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή

Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες"


Αρα ο κόσμος χωρίζεται σε αυτούς που έχουν πάρει τη ζωή στα σοβαρά και σ'αυτούς που έχουν πάρει τη ζωή για πλάκα...

Ισχύει...Το έχω δει,το έχω ζήσει...

Ποιός περνάει καλύτερα??
Σαφώς αυτοί που τα βλέπουν όλα σαν μια πλάκα,ένα αστείο...
Συναισθήματα??αχαχαχαχΑκου εκεί συναισθήματα...Μα γτ να έχει κανείς συναισθήματα??αφού πονάνε...Γτ να πονάει κανείς?Υπάρχει λόγος??
Μόνο φυσικές ανάγκες...Αν ικανοποιήσεις τις φυσικές σου ανάγκες είσαι εντάξει...Καλό φαί...Καλό σεξ...Γτ να βάζεις τα συναισθήματα στη μέση και να μπερδεύεσαι...

"Χαλάρωσε κορίτσι μου...Chill out...Γράψ'τα όλα στ'αρχίδια σου..."
Αυτή ήταν η συμβουλή ενός καλού φίλου...Ναι,φίλος...Φίλος...χαχαχαχ...Φίλος...

Κι αναρωτιέμαι...Μα γιατί εγώ δεν βλέπω το αστείο??Γιατί πάντα είμαι εγώ ο μαλάκας που δεν γελάει με αυτό το τεράστιο αστείο της ζωής??

Γιατί απλούστατα εγώ ανήκω στην άλλη κατηγορία...Σ'αυτούς που παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά...Γιατι,αλήθεια??Γιατι είμαι από αυτή την πλευρά??Βασικά δεν ξέρω δεν το διάλεξα...Αυθόρμητα μου βγήκε...Αυθόρμητα έβαζα πάντα τα συναισθηματά μου πάνω απ'όλα...Και προσπαθούσα να τα αναλύσω...Να γνωρίσω αυτό το μυστήριο...χαχαχαχαχΤο μυστήριο...

"Είσαι ανώριμη και αφελής...Δε ζούμε σε κοινωνία αγγέλων..."

Είμαι αφελής??Ναι μάλλον είμαι...Εφτιαξα κι εγώ μια φυλακή για την ψυχή μου...Κάπως έτσι δεν το λέει ο Αγγελάκας?Αιχμάλωτη στα πάθη μου,στα συναισθηματά μου...

Όμως ρε παιδιά δεν ξέρω...Προτιμώ να είμαι αιχμάλωτη των συναισθημάτων μου παρά η ψυχή μου να είναι ανεργη,κενη,αδεια...Προτιμώ να νιώθω την ελάχιστη σε ποσότητα-αλλά τεράστια σε ένταση και ποιότητα-δόση ευτυχίας μέσα στον πόνο που προκαλούν τα συναισθήματα παρά να αρκούμαι στην εφήμερη ηδονή της ικανοποίησης των φυσικών μου αναγκών...Προτιμώ την ένταση της παράνοιας και της τρέλας παρά την ηρεμία της "χαλαρότητας"...Ε όχι δεν μπορώ να τα γράψω κι εγώ όλα στ'αρχίδια μου όπως εσείς...

"Σκέφτεσαι περισσότερο από όσο πρέπει και δεν κάνει...Χαλάρωσε..."

Δεν αντέχω άλλο αυτή τη χαλαρωσή σας...

Αξίζει όμως καθόλου να προσπαθώ να σας κάνω να καταλάβετε?Ή δεν έχει νόημα?Η μήπως ταράζω την ησυχία σας και εμποδίζω τη χαλαρωσή σας??

Ασφυξία...

Ασφυξία...

Στριμωγμένα συναισθήματα που αγωνίζονται να ελευθερωθούν...
Εχω την ανάγκη να κλάψω,να βάλω μέσα στα δάκρυα μου όλα αυτά που θέλω να πετάξω στα σκουπίδια...Αλλά δεν μπορώ...Ποτέ δεν μπόρεσα...Ένας κόμπος στο στομάχι,θέλω να εκραγώ,πρέπει να εκραγώ,πρέπει να μιλήσω αλλά δεν μπορω,τα λόγια δεν συνδέονται μεταξύ τους,δεν βγάζουν νόημα,ποτέ δεν ημουν καλή σε αυτό...

Κι εσύ δεν είσαι εδώ...Δε φταις,όχι δε φταις...Το ξέρω ότι αν μπορούσες θα έκανες τα πάντα για να με ηρεμήσεις,το ξέρω αλλά δεν είναι λάθος σου,δεν μπορείς...Κανείς δεν μπορεί μόνο εγώ μπορω,μόνο εγώ φταίω που έφτασα τα πράγματα ως εδώ...Ναι ήθελα να γνωρίσω τα όρια μου, να τεστάρω τις αντοχές μου,να παίξω,να παίξω με τη ζωή,με τη ζωή και την τύχη,ήθελα να ξεφύγω από την αδράνεια,να δώσω νόημα,το έδωσα ναι τα κατάφερα,δεν το μετανιώνω,όχι σε καμία περίπτωση δεν το μετανιώνω...

Και τσουπ!Να!Ξαναεμφανίζεται το χάος,το χάος στις σκέψεις μου,το χάος στις πράξεις μου στα λόγια μου...Αυτό που ήταν πάντα ορατό κι εγώ προσπαθούσα να το διώξω...Όμως τώρα ξέρω,δεν είναι αυτή η λύση,είναι κομμάτι του εαυτού μου αυτή η κατάσταση είμαι εγώ...

Πρέπει να ζήσω με αυτό,πρέπει να μάθω πάντα να μην κουκουλώνω το χάος μου κάτω από ένα σεντόνι ώστε να φαίνεται λευκό και καθαρό κι ωραίο...Πρέπει να μπαίνω εγώ κάτω από αυτό το σεντόνι και να ξεχωρίζω έναν έναν τους κόμπους,με υπομονή κι επιμονή-θυμάσαι?αυτό εσύ μου το έμαθες!-αλλά πρέπει αν με δω στην πράξη,η πάλη,εκείνη η πάλη με τα φαντάσματα μέσα μας,με τους δαιμονές μας,αυτά που φυλακίζουν την ψυχή μας...Δεν υπάρχει ελευθερία αν δεν έχεις ελευθερωθεί από τα πάθη σου,η αιχμαλωσία των συναισθημάτων είναι χειρότερη απο την σωματική....

Θέλω να έρθω εκεί που είσαι,το ξέρω ότι δεν μπορώ,απλά νιώθω την ανάγκη να σου πω ότι το θέλω...Μόνο εσύ μπορείς να με βγάλεις από αυτό το αδιέξοδο...

Όμως από την άλλη δε θέλω να ανησυχείς για μένα...Με σκοτώνει να ξέρω ότι κάποιος ανησυχεί για μένα...Ότι ενα κομμάτι δικό μου ταράζει ένα δικό του κομμάτι...Θέλω για σένα να είμαι πάντα η μικρή σου...Αυτό απλά...Έχω δύναμη,έχω αντοχή,εσένα δεν έχω...

Το μόνο πράγμα που μπορεί να μου δείξει το δρόμο τώρα είναι η τύχη...Αυτή η τρελή θεά που μας κάνει όλους ότι θέλει χωρίς καν να το παίρνουμε χαμπάρι...Κι είμαι ικανή στο βωμό της τύχης να τα θυσιασω όλα...

Καληνύχτα...
Σ'αγαπάω...Μου λείπεις...
Θέλω να περνάς καλα...

Έβαλε τα χεράκια της κι εβγαλε τα ματάκια της...

Ήθελε να γνωρίσει την άλλη πλευρά...Τη γνώρισε...

Τώρα είναι μια άλλη...Δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της...

Έζησε την ευτυχία...Όμως η ευτυχία έχει μεγάλο κόστος...

Και τώρα το πληρώνει...

Θέλει δύναμη για να τα καταφέρει...Θα τη βρει...

Θέλει αντοχές...Ευτυχώς έχει αρκετές...

Αυτό που δεν ξέρει είναι για πόσο ακόμα...

-Για όσο είσαι ζωντανή,της λέει μια φωνή μέσα της.

-Δεν ξέρω,λέει ως συνήθως η άλλη.

Η πρώτη όμως εξακολουθεί να είναι πιο δυνατή...Κι είναι αυτή πως της δίνει δύναμη κι αντοχή...

Θα τα καταφέρει...