Save us...

What have they done to the Earth
What have they done to our fair sister?
Ravaged and plundered and ripped her and bit her
Stuck her with knives in the side of the dawn,
And tied her with fences and dragged her down...

We want the world and we want it NOW!

Καλά τα λέει ο Jim αλλά ποιός τον ακούει...

Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς...Είμαστε ζώα!
Όχι,ψέμματα...Ακόμη και τα ζώα σέβονται την φύση περισσότερο από εμάς...

Έτυχε να περνάω προχθές από εκείνο το μέρος που κάηκε κοντα στο Μεγάλο Πεύκο...Δεν θυμάμαι πως λέγεται η περιοχή.Ο ουρανός είχε πάρει ενα κόκκινο χρώμα που μου θύμισε τους στιχους των ξύλινων σπαθιών παρ'όλο που εδώ δε μιλάμε για μια απλή φωτιά στο λιμάνι...
Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό...
Η θάλασσα ήταν πράσινη,είχε το χρώμα βαλτότοπου...Ήταν ένα πένθιμο τοπίο,σαν η φύση να θρηνούσε...Κ ο αέρας μύριζε καμμένο...
Μια ημέρα πριν έτυχε πάλι να βλέπω τους λόφους κοντά στην Νεμέα να καίγονται...Μες στη νύχτα ήταν σαν να χύνεται λάβα από ηφαιστειο,κόκκινα φωτάκια που τρεμοσβήναν...
Τραγικό τοπίο...

Πολλοί είναι αυτοί που προβλέπουν την καταστροφή του πλανήτη...Όμως εγώ δεν πιστεύω οτι ο πλανήτης θα καταστραφεί,η φύση έχει απεριόριστα αποθέματα δύναμης,θα βρει τρόπο να θεραπεύσει τον εαυτό της...Η καταστροφή είναι άλλη...Η φύση μας πρασφέρει απλόχερα τα αγαθά της κι εμείς δεν τα σεβόμαστε κι αυτό έχει μόνο μια δυνατή κατάληξη:τη δική μας καταστροφή,τον αφανισμό του ανθρώπου...
Η φύση θα μας εκδικηθει όπου να'ναι,δεν είναι δύσκολο για εκείνη,έχει εκατοντάδες τρόπους να το κάνει...Κ εμείς τότε θα ζητάμε καταφύγιο και δεν θα βρίσκουμε...

Επέστρεψα λοιπόν κ εγώ!Όχι με βαριά καρδιά όπως όλοι οι άλλοι γιατί οι δικές μου διακοπές δεν ήταν ακριβώς όπως τις ήθελα αλλά τουλάχιστο βρήκα χρόνο να κάνω πράγματα που ήθελα να κάνω από καιρό αλλά δεν είχα την ευκαιρία...
Γενικά παντως,καλώς ή κακως,ανήκω σ'έκείνη την κατηγορία ανθρώπων που προτιμούν την βαβούρα της πόλης από την ηρεμία της εξοχής...Για μένα τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με μια βόλτα στην πλάκα ή έναν καφέ στο Θυσείο...Οι φίλοι μου με λένε άρρωστη γιατί είμαι ικανή να γυρνάω με τις ώρες στους δρόμους της Αθήνας,ημέρες με καύσωνα,χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα!Γιατί η Αθήνα είναι μαγική...
Βέβαια και η εξοχή έχει τα συν της...Περισσότερο απ'όλα μ'αρέσει να χαζεύω τα βράδυα τον ουρανό με τ'αστερια που μόνο στην εξοχή μπορείς να δεις...Στην Αθήνα δυστυχώς δεν έχει πολλά αστέρια ο ουρανος το βράδυ...Επίσης στην εξοχή οι παραλίες είναι καθαρές,όχι όπως εδώ...
Τεσπά...Άλλο ένα καλοκαιράκι φτάνει στο τέλος του...

Καλό καλοκαίρι!!!
Φεύγω κι εγώ...
Θα επιστρέψω δριμύτερη μετά από έναν σύντομο διαλογισμό...

Υ.Σ.Έμυ δεν αγνοώ την προσκλησή σου!Θα παίξω το παιχνιδάκι σου αμέσως μόλις γυρίσω...

Έχοντας αρκετά πρόσφατη την εμπειρία των πανελλαδικών εξετάσεων κ φέρνοντας στο μυαλό μου τα μαθητικά μου χρόνια συνειδητοποιώ πως το σχολείο έκανε περισσότερο ζημιά παρά καλό στην πνευματική μου εξέλιξη.Η αφορμή για να γράψω αυτό το post ήταν ενα άλλο post που διάβασα στο blog του relative stranger.
Το σχολείο προκαλεί περισσότερο απέχθεια για την Γνώση κ την Τέχνη παρά ενδιαφέρον.Για πολλά χρόνια περιφρονούσα εντελλως όσα το σχολείο μου επέβαλε να μάθω,γιατί μου προκαλούσαν πονοκέφαλο.Προτιμούσα να γεμίζω τον χρόνο μου διαβάζοντας λογοτεχνικά βιβλία κ ψάχνοντας άλλα πράγματα κ αυτό ήταν κατακριτέο από άλλους διότι όπως έλεγαν "παραμελούσα τα μαθηματά μου για να ασχοληθώ με βλακείες".Όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με το σχολείο κ να προετοιμαστώ για τις περιβόητες πανελλήνιες-όχι γιατί το επιθυμούσα αλλά επειδή είναι ο μόνος τρόπος να μπει κάποιος στο πανεπιστήμιο-μπήκα σε ένα παιχνίδι χειραγώγησης κ πλέον όταν κάνω απολογισμό του τι αποκόμισα από όλο αυτό είναι δυο χρόνια άδεια,κενά.Με γέμισαν άγχος,με έκαναν να αμφιβάλω για τον εαυτό μου,με απομάκρυναν από ασχολίες που με εξελίσσουν σαν ανθρωπό κ όταν πλέον αυτός ο εφιάλτης τελείωσε εγώ βγήκα πνευματικά κ ψυχολογικά τραυματισμένη.Αρκεί ένα παράδειγμα:άνοιγα να διαβάσω ένα βιβλίο-ακόμη και μη σχολικό-και με έπιανε υπνηλία:το σώμα μου αντιδρούσε αρνητικά,τέτοια απέχθεια μου προκάλεσε το σχολείο για το διάβασμα!
Το πρότυπο που μας παρουσιάζεται ως σωστό είναι αυτό του ‘επιμελούς μαθητή’ που έχει ως κύρια ενασχόληση την διεκπεραίωση των σχολικών του υποχρεώσεων,βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις εξωσχολικές δραστηριότητες,την επικοινωνία με άλλους κ το παιχνίδι,όταν μιλάμε για μικρές ηλικίες.Οι καθηγητές κ οι δάσκαλοι ναι μεν παροτρύνουν τους μαθητές να αξιοποιούν δημιουργικά τον ελεύθερο τους χρόνο αλλά από την άλλη πλευρά,με τις υπέρογκες εργασίες που τους αναθέτουν για το σπίτι,δεν υπάρχει γι’αυτά ελεύθερος χρόνος.Όταν λοιπόν το σχολείο δεν δίνει περιθώρια σε ένα παιδί να έχει ελεύθερο χρόνο κ όταν κατακρίνεται τόσο άσχημα αν παραμελεί το σχολείο, τότε ποιά ερεθίσματα θα έχει ώστε να ασχοληθεί με την Λογοτεχνία και την Τέχνη γενικότερα;Ένας σημαντικός παράγοντας είναι η οικογένεια αλλά τι γίνεται όταν οι γονείς-το οποίο κι όπως είναι λογικό συμβαίνει πολύ συχνα-δεν έχουν την κατάλληλη παιδεία οι ίδιοι ώστε να έχουν θετική επιρροή στα παιδιά;
Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι οτι η ελληνική Παιδεία-αν μπορεί ακόμη να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος-όχι μόνο δεν παρέχει στους νέους κίνητρα για να ασχοληθούν με την Τέχνη και γενικότερα με ασχολίες που τους τρέφουν πνευματικά κ τους εξευγενίζουν ως προσωπικότητες αλλά τους απομακρύνει από αυτά επίσης.Στο έγκλημα αυτό συνενοχεί και η ίδια η κοινωνία με αυτή την υποκουλτούρα στην οποία ωθεί τους νέους με κύριο μέσο διοχέτευσης τα Μ.Μ.Ε..Συνένοχοι είναι επίσης κ αυτοί οι άνθρωποι που ενώ έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν σ'αυτή την κατάσταση και να δώσουν ερεθίσματα στους νέους,αντί αυτού σνομπάρουν όλο τον κόσμο και ασχολούνται μ'ένα μικρό αριθμό ανθρώπων,όμοιους τους,περιφρονώντας όλους τους άλλους.Είναι πολύ μικρός ο αριθμός των ατόμων που προσπαθούν πραγματικά να δώσουν ερεθίσματα στους νέους,οι οποίοι είτε ανήκουν στο σώμα των εκπαιδευτικών είτε είναι άνθρωποι της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου είτε οποιουδήποτε άλλου μέσου διοχέτευσης ιδεών.Όμως και εκείνοι δέχονται πολύ συχνα λογοκρισία,στοιχείο που υπονομεύει το έργο τους.Πάντως,από προσωπική μου εμπειρία,είναι μετρημένοι στα δάχτυλα οι καθηγητές και οι δάσκαλοι οι οποίοι σε όλα τα μαθητικά μου χρόνια με στήριξαν ώστε να ασχοληθώ με την Τέχνη κ την Λογοτεχνία.
Ποιός λοιπόν θα καταφέρει να σώσει αυτή την χώρα,τη στιγμή που η παιδεία της παρέχει τυποποιημένη γνώση και παράγει πολίτες κενους από ενδιαφέροντα και κατ'επέκτασην κενους από ευαισθησία;Εγώ μπορεί να υπήρξα τυχερή που η έμφυτη περιέργεια μου με ώθησε να ψάξω,να αμφισβητήσω κι έτσι να περιφρονήσω την τυποποιημένη γνώση και να ασχοληθώ με την Λογοτεχνία και την Τέχνη.Τι γίνεται όμως με όλους αυτούς τους νέους που,εν ελλείψει ερεθισμάτων και θετικών προτύπων,ακολουθούν την άβουλη μάζα και γίνονται στρατιωτάκια σ'ένα στρατό αμόρφωτων ανθρώπων;
Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι οτι η λεξη "παιδεία" στις μέρες μας έχει χάσει τελείως το νοημά της κι αν δε γίνει σύντομα κάτι γι'άυτό πάμε κατά διαόλου...

Κλαίω...
Κλαίω κ αναρωτιέμαι...
Πόση οργή μπορεί να χωρέσει μέσα σ'ενα δάκρυ;
Κ πόσα δάκρυα χρειάζονται ακόμη για να βγει από μέσα μου όλη η οργή που κρύβω;

Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά

Πες μου μαμά

Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά

Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δε μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ούτ' ερωτεύονται κανονικά

Πες μου μαμά...

Πες μου αν πεθαίνουν

Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

Γιάννης Αγγελάκας,Τρύπες

Έτσι κάπως νιώθω κ εγώ...
Γεννήθηκα "κανονικά" αλλά δεν μεγάλωσα "κανονικά".
Δεν ονειρεύτηκα "κανονικά" και δεν ερωτεύτηκα "κανονικά".
Κι εξακολουθώ να μην ερωτεύομαι κ να μην ονειρεύομαι "κανονικα"...

Όμως εγώ δε θα ρωτήσω αν θα πεθάνω "κανονικά"...Δεν είναι αυτό που με αφορά...

Αυτό που ήθελα να μα8ω είναι αν πειράζει που μου αρέσει έτσι...Αν πειράζει που τη βρίσκω να μην είμαι "κανονική"...Κ αν πειράζει που βαριέμαι τόσο πολύ αυτούς τους "κανονικούς" ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν καθημερινά...

Πειράζει;

Έχετε δει το kill bill?Πραγματικά αυτή τη στιγμή νιώθω οτι θα ήθελα πολύ να κάνω το ίδιο με την ξανθιά πρωταγωνίστρια...Θα ήθελα να έχω ένα σπαθί κ ν'αρχίσω να κόβω κεφάλια,χέρια,πόδια!Κάτι ήξερε εκείνη τελικά και τους έβγαλε όλους από τον δρόμο της...
Κι αυτό γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ,μα πολύ αχάριστοι...Και δεν αντέχω άλλο...Τους βαρέθηκα...