tag:blogger.com,1999:blog-50921014892968836542012-02-17T09:10:48.377-08:00Ο παπαγάλος θα λέει "τους ξεφύγαμε!!" κι εμείς να ψάχνουμε γι'αλλες στεριές...oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.comBlogger451100tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-75736799584931750012009-08-17T16:42:00.000-07:002009-08-17T17:01:29.116-07:00Μωωωωωωωωβ!!<br />Θα τα βάψω όλα μωβ τώρα που θα φύγω από εσένα...<br /><br />Κουρτίνες, σεντόνια, τοίχους, χαλιά...<br /><br />Και θα βυθιστώ σε αυτό το γλυκό σκοτάδι...<br />Που έχει τη γεύση της τούρτας σοκολατίνας που σε λιγώνει...<br />Τη γεύση που έχει ενα στριφτό τσιγάρο...Το ρουφάς, το ρουφάς νομίζεις πως σε γιατρεύει αλλά σε σκοτώνει...<br /><br />Τοση σκοτεινιά θα μου πεις???Πως αντέχεις??<br />Είναι όπως έχεις μάθει...Όταν μαθαίνεις να βρίσκεις καταφύγιο στο σκοτάδι πάντα εκεί ξαναγυρνας...<br /><br />Ο χρόνος...<br />"Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός" λέει ένα τραγούδι...<br />Μακάρι να είχε άδικο αυτός που το έγραψε...Αλλά δεν έχει...<br /><br />Κι είμαι ακόμη μουδιασμένη, αυτό με σώζει...<br />Εκείνη η αγκαλιά πριν φύγω, καλό αναισθητικό αλλά πόσο να κρατήσει??<br />Τι να σου κάνει κι αυτή, μια είναι και μικρή εγώ θέλω δέκα τέτοιες κάθε μερα για να βρίσκω κουράγιο...<br /><br />Θα προσπαθώ διαρκώς να γεμίζω το χρόνο μου με πράγματα για να ξεχνιέμαι...<br />Και θα είαμι πάντα μαζί με άλλους να αποσπούν τη σκέψη μου...<br />Αλλά τι αισιόδοξή που είμαι???Αφου το ξέρω τι θα γίνει...Θα μετράω πάλι τους μήνες, τις μέρες, τις ώρες...Τα ρολόγια και τα ημερολόγια θα είναι οι εχθροί...Δε θα βοηθάνε...<br />Αλλωστε έτσι δεν ήταν πάντα???Εχθροί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-7573679958493175001?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-10984884809431152022009-03-26T18:32:00.000-07:002009-03-26T18:35:34.316-07:00Και τώρα ήρθε η ώρα να κοιμηθώ...Ελπίζω απόψε να σε ονειρευτώ...<br /><br />Όχι όπως είσαι τώρα όμως...Όπως ήσουν τον Δεκεμβρη που μας πέρασε...Θα ήθελα πολυ να είχε σταματήσει εκεί ο χρόνος...<br /><br />Καληνύχτα...Και φιλιά πολλά...Στα δίνω κι ας μην ανταποδώσεις...Καληνύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-1098488480943115202?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-2586259942652407292009-03-26T16:10:00.000-07:002009-03-26T17:30:16.568-07:00Βυθίζομαι...<br />Ξαπλωμένη ανάσκελα,δεν κοιτάω κάτω,όμως αυτό το κάτω με τραβάει,με ρουφάει..<br />Όχι,δεν πνίγομαι...Αν ένιωθα να πνίγομαι ίσως και να αντιστεκόμουν,ίσως να προσπαθούσα να ξεφύγω από αυτο που ξέρω ότι δεν είναι για καλό...<br />Όχι δεν πνίγομαι,δεν έχω αυτή την πολυτέλεια, απλά βυθίζομαι...<br /><br />Το ξέρω, το ξέρω αυτό το σενάριο, το έχω ξαναδεί..<br />Τα έχω ξαναδεί όλα να παίρνουν αυτό το χρώμα, αυτό το μωβ...Όχι δεν είναι μαύρο, μωβ είναι, είναι αυτό το μωβ το βαθύ,που σε ζαλίζει...Το χρώμα της μελαγχολίας..<br />"Λένε πως η μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη" είχα διαβασει κάπου...<br />Τι γίνεται αν έχεις δώσει όλη την αγάπη σου στους άλλους και δεν έχεις κρατήσει τίποτα για τον εαυτό σου??Ή μήπως αυτό που έδινες δεν ήταν αγάπη, γιατί αν ήταν δεν θα έφευγαν στο τέλος όλοι μακριά σου...<br />Δεν ξέρω, απλά δεν ξέρω...<br /><br />"Πρέπει να προχωρήσω" αυτό λένε όλοι..Να προχωρήσω..<br />Γιατί είναι τόσο δύσκολο όμως...<br />Πάντα είχα μια απίστευτη ευκολία στο να τα ισοπεδώνω όλα και να ξαναρχίζω από την αρχή...<br />Όμως τώρα??Το έχασα κι αυτό όπως πολλά αλλα από εμένα...<br />"Ωριμάζω"...Το λέω κι όποιος το ακούει σκάει στα γέλια, αυτά τα τρανταχτα ενοχλητικά χαχανίσματα...Το αστείο της ημέρας...<br /><br />Τώρα γιατί δεν μπορώ να ξεκολλήσω από το παρελθόν? Γιατί δεν μπορώ να τα διαγράψω όλα και να αρχίσω από την αρχή όπως έκανα πάντα, που μουτζούρωνα το χαρτί, το πέταγα κι άρχιζα να γράφω σε νέα σελίδα..<br />Μάλλον είμαι στην τελευταία σελίδα αυτού του τετραδίου, ίσως αυτή τη φορά δε με παίρνει για νέα αρχή...<br /><br />Βυθίζομαι...<br />Κι άλλο...Κι άλλο...Φαίνεται καθαρά τώρα ο βυθός..Και πες ότι φτάνω κάτω...Ξέρω πως είναι, έχω ξαναφτάσει εκεί κάτω...Αλλά τώρα φαίνεται πιο δύσκολο, πιο βαρύ να ξανανέβω...<br />Κι εσύ...Κάνεις τα πάντα για να νιώθω καλά..."Τι σου λείπει? Έχεις τα πάντα, έχεις κι εμένα τι άλλο θες??"<br />Έλα μου ντε..Τι άλλο μου λείπει? Μακάρι να ήξερα, να στο ζητούσα, ξέρω ότι θα έκανες τα πάντα για να μου το δώσεις...<br />Κι εγώ...Σου δίνω ότι έχω... Τι έχω όμως? Μου έμεινε και τίποτα?<br />"Αγάπη μου πως θα μ'αντέξεις?Που είμαι παραξενο παιδί, σκοτεινό..."<br /><br />Και μετά είναι κι οι Ερινύες... Αυτές οι μικρές κυρίες...Τις είχα από παιδί για παρέα γιατί κάποιοι χωρίς να με ρωτήσουν αν τις ήθελα φρόντισαν να μου τις φορτώσουν και να τις θρέψουν μια χαρα...<br />"Time and again I tell myself I'll stay clean tonight...But the little green wheels are following me...Oh no not again..."<br />Έκαναν κι άλλα χωρίς να με ρωτήσουν...<br />Έκαναν και κάποια άλλα που πρώτα με ρώτησαν,οφείλω να το ομολογήσω..Αλλά εγώ απαντούσα "Δεν πειράζει"...Δωστε μου συγχαρητήρια τώρα...Και γελάστε πάλι όλοι μαζί με αυτό το τρανταχτο γέλιο...<br />Δεν πειράζει όμως χαλάλι...(Νατο πάλι! Είμαι αδιορθωτη δε νομίζετε??)<br /><br />Αδιοθωτή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-258625994265240729?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-27537115809776044752008-10-29T16:14:00.000-07:002008-10-30T15:39:48.034-07:00Στο παιχνίδι με προσκάλεσε η <a href="http://therumdiary13.blogspot.com/">xipissa</a><br /><br /><br />Τι πρεπει να κάνω λοιπόν:να γράψω 7 αλήθειες για μένα,κάποιες κοινές κάποιες περίεργες κι ύστερα να προσκαλέσω άλλα 7 άτομα στο παιχνιδι...<br /><br />Οι 7 αλήθειες μου:<br /><br />1)Είμαι το πιο αφηρημένο πλάσμα του κόσμου...Κι επίσης δεν είμαι κα8όλου παρατηρητική...Οι φίλοι μου με φωνάζουν εξωγήινη διότι είμαι συνέχεια στον κόσμο μου...Από εκεί βγαίνει κ το oneiroparmenh<br /><br />2)Σιχαίνομαι το λαχανί χρώμα...<br /><br />3)Το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα γεμιστά της μαμας μου!!!<br /><br />4)Είμαι άνθρωπος της υπερβολής κ των άκρων...Βρίσκω στην υπερβολή μια τεραστια γοητεία...Οτιδηποτε μη υπερβολικό το βρίσκω βαρετο...<br /><br />5)Όταν ήμουν μικρή είχα φανταστικό φίλο κ τον φώναζα Μπαλά...Εβγαζα κ στιχάκια κ τραγουδούσα "Πάμε Μπαλά μου στο Παρίσι κ στο Λαγονήσι"...Πολύ psycho εεε??<br /><br />6)Είμαι ερωτευμένη...Ναι είναι αλήθεια...<br /><br />7)Λατρεύω το καλοκαίρι,σιχαίνομαι το κρύο κι ακόμη κι αν έχει καύσωνα δε νιώθω καθόλου άβολα ίσα-ίσα μου αρέσει.....<br /><br /><br />Κ τώρα η σειρά μου να προσκαλέσω κι εγώ...<br />Θα ήθελα λοιπόν να μάθω 7 αλήθειες από τους<br /><a href="http://oneiraof-the-sky.blogspot.com/">in the sky</a><br /><a href="http://akoinonia.blogspot.com/">γιάννης</a><br /><a href="http://lakisf.blogspot.com/">λάκης</a><br /><a href="http://pwlinaxristopoulou.blogspot.com/">σκορπίνα</a><br /><br />Ελπίζω να μην έχουν προλάβει άλλοι να σας προσκαλέσουν...<br />Φιλάκια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2753711580977604475?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-12071012742188388402008-09-27T08:05:00.000-07:002008-09-27T08:28:31.629-07:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-3f14c26fae4a76c0" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v19.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3f14c26fae4a76c0%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1332011497%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2DC3CC18D4BD9F34D19FB2A20AE588790000DEA4.1CF2764ACCE00CAE021876EDF1573E893BCCB4E2%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3f14c26fae4a76c0%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DsjhOmeGjjweTiUV8ttd1ubuHO08&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v19.nonxt3.googlevideo.com/videoplayback?id%3D3f14c26fae4a76c0%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1332011497%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2DC3CC18D4BD9F34D19FB2A20AE588790000DEA4.1CF2764ACCE00CAE021876EDF1573E893BCCB4E2%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D3f14c26fae4a76c0%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DsjhOmeGjjweTiUV8ttd1ubuHO08&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Without you I'm nothing...<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-size:130%;"> ....αλλά δεν θα το μάθεις ποτέ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-1207101274218838840?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-70825382150557118982008-08-12T00:31:00.000-07:002008-08-12T10:10:42.006-07:00Ανασφάλειες...<br />Μικρές ακροβάτριες στο σκοινί της καρδιάς...<br />Πότε άραγε θα μάθουν να ισορροπούν??<br />Πότε θα μάθουν να μην κουνούν τα χέρια τους άτσαλα ψάχνοντας κάπου να κρατηθούν??<br />Αφού το βλέπουν κι οι ίδιες πως δεν υπαρχει κανείς να στηριχθούν πάνω του...<br /><br />Μοναξιά...<br />Τόσοι άνθρωποι γύρω που ξέρεις πως σε αγαπούν...<br />Εσύ όμως πως γίνεται να νιώθεις μόνος σου??Μισός??<br />Ναι το άλλο σου μισό είναι αυτό που σου λείπει...<br /><br />Όμως πως το έκανες εσύ αυτό??Πως αφησες το άλλο σου μισό να φύγει??<br />Γιατί δεν έμεινες ολόκληρός???<br /><br />Ψέμματα δεν ήσουν ποτέ ολόκληρος...Έτσι νόμιζες...<br />Ναι ακριβώς αυτό...Νόμιζες πως ήσουν ένας...<br />Και κατάλαβες πως δεν είσαι τώρα που βρήκες τον άλλο σου εαυτό...Που παρεπιπτόντως τώρα δεν είναι εδώ...<br /><br />Έδωσε όμως την υπόσχεση πως θα ξαναγυρίσει...<br />Και θα ξαναγυρίσει ναι...Όμως<span style="color: rgb(51, 0, 51);"></span> θα'ναι ο ίδιος??<br /><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Oh, oh my love<br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Oh my darling<br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">I've hungered for your touch<br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">A long and lonely time<br /></span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">And time goes by so slowly<br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">And time can do so much<br /></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Are you still mine??<br /><br /></span>Θα είσαι άραγε ακόμη το μισό από εμένα?Η θα το έχω χάσει??<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);"><span style="color: rgb(51, 0, 51);"><br /></span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-7082538215055711898?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-90487175223914913292008-05-26T15:15:00.000-07:002008-06-14T10:19:28.864-07:00Πριν καιρό η αγαπητή <a href="http://dreamingbrazil.blogspot.com/">aggelika</a> με κάλεσε σε ένα πολύ ωραίο παιχνιδάκι...<br /><br />Πως θα έλεγες το "σ'αγαπώ" αν επρεπε να το πεις με ένα τραγούδι????<br /><br />Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει μουσική πάντα συνέδεα τα τραγούδια και κυρίως τους στίχους τους με τα συναισθηματα μου...Τη λέξη σ'αγαπώ θα μπορούσα να την εκφράσω με άπειρα τραγούδια...Εδώ είναι δυο από τα πιο αγαπημένα...<br /><br />Πρώτον o david bowie στον οποίο μου είναι πολύ δύσκολο να κρύψω την αδυναμία μου...<br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-5bd3a91b067a4d26" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v16.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5bd3a91b067a4d26%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1332011497%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1F5C384851BD580DC06E4DFD4CF1E28881E40803.48325251611DE0741A3CBC4472939290D4523B2A%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5bd3a91b067a4d26%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DBbe1q11VurTUigSOa8yHLhmDQj8&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v16.nonxt4.googlevideo.com/videoplayback?id%3D5bd3a91b067a4d26%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1332011497%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1F5C384851BD580DC06E4DFD4CF1E28881E40803.48325251611DE0741A3CBC4472939290D4523B2A%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D5bd3a91b067a4d26%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DBbe1q11VurTUigSOa8yHLhmDQj8&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br /><br />Και ύστερα ο elvis costello στο I want you...Το μόνο πρόβλημα είναι οτι δεν κατάφερα να βρω κανένα αξιοπρεπές video για να ανεβάσω...<br /><br />Με αυτά τα δύο κομμάτια εγώ θα έλεγα το σ'αγαπώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-9048717522391491329?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-26767576085217769182008-05-25T11:49:00.000-07:002008-05-25T18:49:28.146-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/SDoVRT3BHVI/AAAAAAAAAD0/l8by-DS8Hzc/s1600-h/Emilie_by_Omalirin.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/SDoVRT3BHVI/AAAAAAAAAD0/l8by-DS8Hzc/s320/Emilie_by_Omalirin.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204495706513022290" border="0" /></a><br /><br />Ένα κομμάτι της ψυχής μου προσπάθησα να σου δώσω...<br />Δεν το τσιγκουνεύτηκα...Πήρες μεγάλο μερίδιο...<br /><br />Δεν ξέρω γιατί το έκανα αυτό...<br />Γιατι,αλήθεια???Ακόμη αναρωτιέμαι...Αναρωτιέμαι πως εγώ που ήμουν τόσο τσιγκούνα με την αγάπη μου,την έδωσα τόσο απλόχερα σε σενα...<br /><br />Από μικρή ξεψειρριζα τα πάντα και τους πάντες...Έβαζα τους ανθρώπους σε κατηγορίες...Ακόμη και μικρά ασήμαντα ελαττώματα αρκούσαν για να διώξω από δίπλα μου ανθρώπους που θα μπορούσαν να μου δώσουν και να πάρουν από εμένα πολλά..Πόσο παράξενα σκεφτόμουν!!Λες κι εγώ είμαι η τέλεια!!<br /><br />Αυτό με εκανε να χάσω πολλούς ανθρώπους που θα μπορούσαν τώρα να είναι φίλοι μου...Από την άλλη όμως με έκανε και επιλεκτική έτσι ώστε να ξέρω ότι οι άνθρωποι που είναι τώρα δίπλα μου δε θα με προδώσουν ποτέ χωρίς αμφιβολία...<br /><br />Εσύ όμως...Έσυ δεν πέρασες κανένα "τεστ"...Πριν καν έχω μια ιδέα για το ποιός είσαι ή τι είσαι ήδη με είχες...Με είχες,με έχεις και-γιατί να πω ψέμματα-θα με έχεις...<br /><br />Ίσως να ήταν το βλέμμα σου...<br />Ίσως να έφταιγε ο τρόπος που μου μιλούσες...Δεν ξέρω...<br /><br />Μια αγγαλιά σου αρκεί για να κρυφτεί κάθε εγωισμός,κάθε άσχημη σκέψη...<br /><br />Όμως δεν ξέρω...Δεν ξέρω κατά πόσον έχω εγώ κάποια θέση στην καρδιά σου...Αν πράγματι με έχεις βάλει μέσα σου...<br /><br />Άλλες φορές δείχνεις να φοβάσαι να δεθείς...Κλείνεις τις πορτες με αφήνεις απ'έξω και θέλω τόσο να μπω μέσα σου...<br /><br />Άλλες πάλι φορές δείχνεις τόσο απόμακρος...Άλλος ένας τοίχος σηκώνεται σαν να λες "δε σε χρειάζομαι,δε σε έχω ανάγκη"...Κι αυτό είναι τόσο ψυχοφθόρο,τόσο με ενοχλεί...Δεν ξέρω ίσως είναι θέμα ανασφάλειας όμως ενιωθα πάντα χαρά όταν ακουγα ότι κάποιος με χρειάζεται και μπορώ να τον βοηθήσω...Ένιωθα τόσο καλά όταν έδινα πράγματα σε άλλους...<br />Όμως πάντα μόνο έδινα ποτέ δεν δινόμουν ολοκληρωτικά...Αυτό συνέβη μόνο τώρα...<br /><br />Είναι πολύ λίγες φορές που νιώθω πως μπαίνω μέσα σου...Κι αυτό είναι για λίγο,πολύ λίγο,μόλις που προλαβαίνω να πάρω μια ανάσα μια μικρή ιδέα για το τι μυρωδιά,τι γεύση έχει η ψυχή σου...<br /><br />Ειδα πρόσφατα μια πιο παλιά σχετικά ταινια,το "closer"...<br /><br />Σταθηκα σε δυο κουβέντες των πρωταγωνιστών...<br /><br />O Dan (Jude Law) εξομολογείται στην Alice (Natalie Portman) πως θέλει να χωρίσουν διότι εδώ κι ένα χρονό διατηρεί παράλληλη σχέση με μια άλλη γυναικα (Julia Roberts) και σε κάποια φάση εκείνη τον ρωτάει για ποιό λόγο την ερωτεύτηκε...<br /><br />"Γιατί δεν με χρειάζεται"ήταν η απάντηση του...<br /><br />Ξέφυγα πάλι...Το συνηθίζω...<br /><br />Τεσπα δεν ξέρω...Ίσως γι'αυτό κι εγώ να σε αγαπώ...Γιατί δεν με χρειάζεσαι...<br /><br />Όμως σε αυτή την περίπτωση τι γίνεται με εμένα που εξακολουθώ να σε χρειάζομαι??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2676757608521776918?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-54487959093269167212008-02-26T11:02:00.000-08:002008-02-27T14:45:33.694-08:00Η <a href="http://dreamingbrazil.blogspot.com/">aggelika</a> με προσκάλεσε σε παιχνιδάκι!!!Πρέπει λέει να παραθέσω από τη σελίδα 123 του πρώτου βιβλίου που θα βρω μπροστά μου την 6η, την 7η και την 8η περίοδο...<br /><br />Αυτή τη στιγμή δίπλα μου έχω ένα τετράδιο με σημειώσεις κι ένα βιβλίο γραμμένο στα γαλλικά...Επειδή το πρωτό σε καμία περίπτωση δεν είναι ενδιαφέρον και το δεύτερο δεν θα επιχειρήσω να σας το μεταφράσω,θα παραθέσω ένα απόσπασμα από τη σελίδα 123 απο ένα αγαπημένο βιβλίο που έχω εδώ σπίτι...<br /><br />"Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" Μίλαν Κούντερα<br /><br />"Όλοι αυτοί είχαν τον δείκτη λίγο πιο μακρύ απ'το μεσαίο και τον κατεύθυναν προς τους συνομιλητές τους.Άλλωστε ο πρόεδρος Νοβότνυ,που κυβέρνησε την Βοημία δεκατέσσερα χρόνια συνέχεια ως το 1968,είχε ακριβώς τα ίδια γκρίζα μαλλιά,κατσαρωμένα με το σίδερο από τον κουρέα και μπορούσε να περηφανευτεί για τον μακρύτερο δείκτη όλων των κατοίκων της Κεντρικής Ευρώπης.<br /> Όταν ο παλαίμαχος εξόριστος άκουσε από το στόμα αυτής της ζωγράφου,της οποίας ουδέποτε είχε δει τους πίνακες,ότι έμοιαζε με τον κομμουνιστή πρόεδρο Νοβότνυ,έγινε κατακόκκινος,χλώμιασε,ξανάγινε κατακόκκινος,ξαναχλώμιασε,θέλησε να πει κάτι,δεν είπε τίποτα και βυθίστηκε στη σιωπή."<br /><br /> Από ένα απόσπασμα σαφώς δεν μπορεί κανείς να συμπεράνει τίποτα για ένα βιβλίο αλλά είναι πολύ ωραίο,το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!!<br /><br />Προσκαλώ λοιπόν κι εγώ με τη σειρά μου τον <a href="http://koukws.blogspot.com/">κούκο</a>,τον <a href="http://venomdiage.blogspot.com/">diage</a>,τον <a href="http://argyworld.blogspot.com/">argy</a>,τον <a href="http://enplo.blogspot.com/">εν πλω</a> κι όποιον άλλο θέλει να συνεχίσει το παιχνίδι...Ελπίζω να μη σας έχουν καλέσει ήδη έσας που προσκάλεσα...<br /><br /><br />Καλό βράδυ σε όλους!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-5448795909326916721?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-38636544789225520652008-02-24T12:23:00.000-08:002008-02-24T13:31:04.014-08:00"Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα<br />φύλλα πεταμένα στη φωτιά<br />κόκκινο φεγγάρι, κόκκινο λιμάνι<br />κάτι μου 'χεις κάνει<br /><br />Είδα πολλούς που ζήσανε για πλάκα<br />είδα και άλλους που το πήραν σοβαρά<br />και τραβηχτήκανε και άσχημα τραβιούνται<br />και το πληρώσανε στο τέλος ακριβά<br /><br />Με τα μαύρα ρούχα, αμίλητοι καπνίζουν, οι φίλοι<br />κι ονειρεύονται να φύγουν μακριά<br />οι φίλοι που δε βρήκανε τίποτα ν' αγαπήσουν<br />που δεν πιστεύουν τίποτα, κανέναν, πουθενά<br /><br />Υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να τρελαθείς<br />υπάρχουν και άλλοι τόσοι για να λες υπομονή<br />όμως για μένα είναι αργά να τρελαθώ<br />και είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή<br /><br />Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ<br />και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω<br />θα περιμένω άλλες μέρες"<br /><br /><br />Αρα ο κόσμος χωρίζεται σε αυτούς που έχουν πάρει τη ζωή στα σοβαρά και σ'αυτούς που έχουν πάρει τη ζωή για πλάκα...<br /><br />Ισχύει...Το έχω δει,το έχω ζήσει...<br /><br />Ποιός περνάει καλύτερα??<br />Σαφώς αυτοί που τα βλέπουν όλα σαν μια πλάκα,ένα αστείο...<br />Συναισθήματα??αχαχαχαχΑκου εκεί συναισθήματα...Μα γτ να έχει κανείς συναισθήματα??αφού πονάνε...Γτ να πονάει κανείς?Υπάρχει λόγος??<br />Μόνο φυσικές ανάγκες...Αν ικανοποιήσεις τις φυσικές σου ανάγκες είσαι εντάξει...Καλό φαί...Καλό σεξ...Γτ να βάζεις τα συναισθήματα στη μέση και να μπερδεύεσαι...<br /><br />"Χαλάρωσε κορίτσι μου...Chill out...Γράψ'τα όλα στ'αρχίδια σου..."<br />Αυτή ήταν η συμβουλή ενός καλού φίλου...Ναι,φίλος...Φίλος...χαχαχαχ...Φίλος...<br /><br />Κι αναρωτιέμαι...Μα γιατί εγώ δεν βλέπω το αστείο??Γιατί πάντα είμαι εγώ ο μαλάκας που δεν γελάει με αυτό το τεράστιο αστείο της ζωής??<br /><br />Γιατί απλούστατα εγώ ανήκω στην άλλη κατηγορία...Σ'αυτούς που παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά...Γιατι,αλήθεια??Γιατι είμαι από αυτή την πλευρά??Βασικά δεν ξέρω δεν το διάλεξα...Αυθόρμητα μου βγήκε...Αυθόρμητα έβαζα πάντα τα συναισθηματά μου πάνω απ'όλα...Και προσπαθούσα να τα αναλύσω...Να γνωρίσω αυτό το μυστήριο...χαχαχαχαχΤο μυστήριο...<br /><br />"Είσαι ανώριμη και αφελής...Δε ζούμε σε κοινωνία αγγέλων..."<br /><br />Είμαι αφελής??Ναι μάλλον είμαι...Εφτιαξα κι εγώ μια φυλακή για την ψυχή μου...Κάπως έτσι δεν το λέει ο Αγγελάκας?Αιχμάλωτη στα πάθη μου,στα συναισθηματά μου...<br /><br />Όμως ρε παιδιά δεν ξέρω...Προτιμώ να είμαι αιχμάλωτη των συναισθημάτων μου παρά η ψυχή μου να είναι ανεργη,κενη,αδεια...Προτιμώ να νιώθω την ελάχιστη σε ποσότητα-αλλά τεράστια σε ένταση και ποιότητα-δόση ευτυχίας μέσα στον πόνο που προκαλούν τα συναισθήματα παρά να αρκούμαι στην εφήμερη ηδονή της ικανοποίησης των φυσικών μου αναγκών...Προτιμώ την ένταση της παράνοιας και της τρέλας παρά την ηρεμία της "χαλαρότητας"...Ε όχι δεν μπορώ να τα γράψω κι εγώ όλα στ'αρχίδια μου όπως εσείς...<br /><br />"Σκέφτεσαι περισσότερο από όσο πρέπει και δεν κάνει...Χαλάρωσε..."<br /><br />Δεν αντέχω άλλο αυτή τη χαλαρωσή σας...<br /><br />Αξίζει όμως καθόλου να προσπαθώ να σας κάνω να καταλάβετε?Ή δεν έχει νόημα?Η μήπως ταράζω την ησυχία σας και εμποδίζω τη χαλαρωσή σας??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-3863654478922552065?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-84388860040321457622008-01-25T14:14:00.000-08:002008-01-25T14:56:05.028-08:00Ασφυξία...<br /><br />Στριμωγμένα συναισθήματα που αγωνίζονται να ελευθερωθούν...<br />Εχω την ανάγκη να κλάψω,να βάλω μέσα στα δάκρυα μου όλα αυτά που θέλω να πετάξω στα σκουπίδια...Αλλά δεν μπορώ...Ποτέ δεν μπόρεσα...Ένας κόμπος στο στομάχι,θέλω να εκραγώ,πρέπει να εκραγώ,πρέπει να μιλήσω αλλά δεν μπορω,τα λόγια δεν συνδέονται μεταξύ τους,δεν βγάζουν νόημα,ποτέ δεν ημουν καλή σε αυτό...<br /><br />Κι εσύ δεν είσαι εδώ...Δε φταις,όχι δε φταις...Το ξέρω ότι αν μπορούσες θα έκανες τα πάντα για να με ηρεμήσεις,το ξέρω αλλά δεν είναι λάθος σου,δεν μπορείς...Κανείς δεν μπορεί μόνο εγώ μπορω,μόνο εγώ φταίω που έφτασα τα πράγματα ως εδώ...Ναι ήθελα να γνωρίσω τα όρια μου, να τεστάρω τις αντοχές μου,να παίξω,να παίξω με τη ζωή,με τη ζωή και την τύχη,ήθελα να ξεφύγω από την αδράνεια,να δώσω νόημα,το έδωσα ναι τα κατάφερα,δεν το μετανιώνω,όχι σε καμία περίπτωση δεν το μετανιώνω...<br /><br />Και τσουπ!Να!Ξαναεμφανίζεται το χάος,το χάος στις σκέψεις μου,το χάος στις πράξεις μου στα λόγια μου...Αυτό που ήταν πάντα ορατό κι εγώ προσπαθούσα να το διώξω...Όμως τώρα ξέρω,δεν είναι αυτή η λύση,είναι κομμάτι του εαυτού μου αυτή η κατάσταση είμαι εγώ...<br /><br />Πρέπει να ζήσω με αυτό,πρέπει να μάθω πάντα να μην κουκουλώνω το χάος μου κάτω από ένα σεντόνι ώστε να φαίνεται λευκό και καθαρό κι ωραίο...Πρέπει να μπαίνω εγώ κάτω από αυτό το σεντόνι και να ξεχωρίζω έναν έναν τους κόμπους,με υπομονή κι επιμονή-θυμάσαι?αυτό εσύ μου το έμαθες!-αλλά πρέπει αν με δω στην πράξη,η πάλη,εκείνη η πάλη με τα φαντάσματα μέσα μας,με τους δαιμονές μας,αυτά που φυλακίζουν την ψυχή μας...Δεν υπάρχει ελευθερία αν δεν έχεις ελευθερωθεί από τα πάθη σου,η αιχμαλωσία των συναισθημάτων είναι χειρότερη απο την σωματική....<br /><br />Θέλω να έρθω εκεί που είσαι,το ξέρω ότι δεν μπορώ,απλά νιώθω την ανάγκη να σου πω ότι το θέλω...Μόνο εσύ μπορείς να με βγάλεις από αυτό το αδιέξοδο...<br /><br />Όμως από την άλλη δε θέλω να ανησυχείς για μένα...Με σκοτώνει να ξέρω ότι κάποιος ανησυχεί για μένα...Ότι ενα κομμάτι δικό μου ταράζει ένα δικό του κομμάτι...Θέλω για σένα να είμαι πάντα η μικρή σου...Αυτό απλά...Έχω δύναμη,έχω αντοχή,εσένα δεν έχω...<br /><br />Το μόνο πράγμα που μπορεί να μου δείξει το δρόμο τώρα είναι η τύχη...Αυτή η τρελή θεά που μας κάνει όλους ότι θέλει χωρίς καν να το παίρνουμε χαμπάρι...Κι είμαι ικανή στο βωμό της τύχης να τα θυσιασω όλα...<br /><br />Καληνύχτα...<br />Σ'αγαπάω...Μου λείπεις...<br />Θέλω να περνάς καλα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-8438886004032145762?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-72386041735047794382008-01-25T10:05:00.000-08:002008-01-25T10:25:37.868-08:00Ήθελε να γνωρίσει την άλλη πλευρά...Τη γνώρισε...<br /><br />Τώρα είναι μια άλλη...Δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της...<br /><br />Έζησε την ευτυχία...Όμως η ευτυχία έχει μεγάλο κόστος...<br /><br />Και τώρα το πληρώνει...<br /><br />Θέλει δύναμη για να τα καταφέρει...Θα τη βρει...<br /><br />Θέλει αντοχές...Ευτυχώς έχει αρκετές...<br /><br />Αυτό που δεν ξέρει είναι για πόσο ακόμα...<br /><br />-Για όσο είσαι ζωντανή,της λέει μια φωνή μέσα της.<br /><br />-Δεν ξέρω,λέει ως συνήθως η άλλη.<br /><br />Η πρώτη όμως εξακολουθεί να είναι πιο δυνατή...Κι είναι αυτή πως της δίνει δύναμη κι αντοχή...<br /><br />Θα τα καταφέρει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-7238604173504779438?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-1698829487088401602008-01-14T06:38:00.000-08:002008-01-14T06:43:50.976-08:00Κι από σήμερα επιστροφή στην πραγματικότητα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-169882948708840160?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-21889765201714694262008-01-11T15:51:00.001-08:002008-01-11T17:43:02.976-08:00Ήταν ένα παιχνίδι...<br /><br />Έτσι νόμιζε..Νόμιζε ότι έπαιζε...<br /><br />Ένα παιχνίδι επικράτησης ίσως...Ποιός θα καταφέρει να βγει από πάνω...<br /><br />-Δεν υπάρχει αυτό που λες!!Εγώ δεν πρόκειται να κάνω κάτι τέτοιο...<br /><br />Έτσι έλεγε κι επέμενε...Κι όπως έκανε πάντα,προσπαθούσε να κρύψει τις ανασφάλειες της πίσω από μια παιδιάστικη επιθετικότητα...Όπως η γάτα σηκώνει το τριχωμά της και τεντώνεται όταν φοβαται,για να δείξει μεγαλύτερη και πιο δυνατη...<br /><br />Θα μπορούσε κανείς να πει ότι κι εκείνη ήταν μια μικρή γατούλα που ήθελε αγγαλιές,ασφάλεια,ενά ζεστό σπιτάκι αλλά της άρεσε κιόλας να ανεβαίνει στα κάγγελα της βεράντας και να ισορροπει με τα μικρά της ποδαράκια χωρίς να φοβάται πως θα πέσει,με την σιγουριά και την αυτοπεποίθηση που της δίνει ο τίτλος της εφτάψυχης...<br /><br />Ναι έτσι ήταν κι αυτή...Έπαιζε με τις αντοχές της...<br /><br />Ήθελε να δει ως που μπορούσε να φτάσει.Να ανακαλύψει τα όριά της...<br />Έτσι ήταν από μικρή .Τρωγόταν με τα ρούχα της...<br />Δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με κάτι φυσιολογικό,με κάτι απλό...<br />Έπρεπε να φάει τα μουτρα της για να ικανοποιηθεί.<br /><br />Έτσι λοιπόν έμπλεξε σ'αυτή την ιστορία...Μόλις κατάλαβε ότι τα πράγματα ήταν σοβαρά για μια στιγμή έκανε ένα βήμα πίσω...Όμως ήταν αργά...Είχε ήδη πιαστεί στα δίχτυα του...Και χωρίς να το καταλάβει αυτός ο ενθουσιασμός την παρέσυρε...Την πήγε εκεί που ήθελε να φτάσει...Στην άλλη πλευρά...Την έκανε να ξεπεράσει τα όρια της από πολλές απόψεις...<br /><br />-Επαιζες με τη φωτιά κοριτσάκι...Κι όσοι παίζουν με τη φωτιά πάντα καίγονται στο τέλος...<br />Έτσι κι εσύ...Έπαιξες κι έχασες...<br />-Ναι έχασα...Αν κέρδιζα όμως θα έχανα ακόμη περισσότερα...<br /><br /><br />Τρείς βδομάδες...Τρείς βδομάδες ήταν αρκετές για να έρθουν τα πάνω κάτω...<br />Εκείνος προκαλούσε κι εκείνη έκανε τα πάντα για να αποδείξει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να του κάνει τη χάρη...Όμως στο τέλος πάντα εκείνος κέρδιζε...<br />Ήταν νομίζω ένα είδος διαστροφής...Μιας διπλής διαστροφής...Η διαστροφή του ενός συμπλήρωνε τη διαστροφή του άλλου...<br />Εκείνος εβρισκέ ικανοποίηση στο να την κάνει να ξεπερνά τα όριά της...<br />Εκείνη χρειαζόταν κάποιον να την ξεσηκώσει και να την κάνει να πραγματοποιήσει όσα σκεφτόταν κρυφα και δίσταζε να κάνει...Πίστευε πως μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος άξιζε να την έχει...Αλλά αργησε πολύ να το παραδεχτεί...<br />Σιγά-σιγά συνειδητοποίησε ότι άρχισε να νιώθει εκείνο το έντονο συναίσθημα που αναζητούσε καιρό...Ναι επιτέλους!!!Είχε ερωτευτεί κι εκείνη!!Εκείνο το ανάποδο πλάσμα που δεν χωρούσε πουθενά τώρα έλιωνε για κάποιον...Όμως εξακολουθούσε να μην το παραδέχεται...<br /><br />Στο τέλος δεν χρειαζόταν να το παραδεχτεί...Τα πραγματα είχαν πάρει απο μόνα τους το δρόμο τους...<br /><br />Όμως όλα τα καλά πράγματα τελειώνουν γρήγορα-τι κοινότυπο!-και είχε έρθει η ώρα που θα τον έχανε...Ηλπιζε όχι για πάντα...Αλλά ήξερε πως θα ήταν αρκετά για να τον επιθυμήσει...Ναι,θα της έλειπε η αγγαλιά του...Το αρωμά του...Η φωνή του...<br /><br />Κι επίσης ήξερε πως απο δω και πέρα τίποτα δεν θα της φαινόταν ίδιο...Αυτό το τίμημα έχει η ευτυχία...Όταν την γνωρίσεις μετά δεν σε ικανοποιεί τίποτα κατώτερο από αυτη...<br /><br />Άλλη μια μέρα της έμενε...Άλλη μια μέρα θα τον έβλεπε...Μετά θα τον έχανε...<br /><br />Και τώρα καθόταν μόνη της και το σκεφτόταν...Γιατί όλα τα καλά να διαρκούν τόσο λίγο??<br />Έκανε την ερώτηση στον εαυτό της όμως ήξερε την απάντηση...<br />Άλλωστε εκείνη ήξερε να δίνει πάντα μια απάντηση...Είχε πάντα μιλύση έτοιμη για κάθε περισταση όσον αφορά τις υποθέσεις των άλλων...Μόνο στις δικές τής υποθέσεις δεν τα κατάφερνε καλά...<br /><br />Αν της έκαναν αυτή την ερώτηση παλιότερα θα έλεγε:<br />"Όλα τα καλά διαρκούν λίγο γιατί αν διαρκούσαν πολύ θα ήταν βαρετα..."<br /><br />Όμως τώρα δεν μπορούσε να το πει αυτό...Ήξερε καλά ότι ποτε δε θα το βαριόταν όλο αυτό...<br /><br />Ήξερε ότι θα της κόστιζε πολύ...<br /><br />Χαιρόταν όμως τουλάχιστον που το ένιωσε...Ένιωσε αυτό το υπέροχο συναισθημα...Κι ευχαριστούσε την τύχη της γιατί ήξερε καλά πως άλλοι δεν είχαν την χαρά να το ζήσουν αυτό ούτε σε μια ολόκληρη ζωή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2188976520171469426?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-25339164092371724452008-01-02T12:26:00.000-08:002008-01-02T12:43:12.377-08:00Καλή χρονιά σε όλους!!!<br /><br />Εύχομαι ο νέος χρόνος να σας φέρει ότι επιθυμείτε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2533916409237172445?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-8827070985676855312007-12-17T04:46:00.000-08:002007-12-17T04:52:10.808-08:00<p class="wigan"><span style="color:#ffffff;">Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια, <br /> κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη,<br /> μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας<br /> ν' ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας. </span></p> <p class="wigan"><span style="color:#ffffff;">Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα,<br /> στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη,<br /> ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα,<br /> ν' ακούω μονάχα να μου λένε "πόνα"! </span></p> <p class="wigan"><span style="color:#ffffff;">Το σώμα μου δε δόθηκε στις πέτρες, <br /> δε στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ,<br /> του έρωτα εποχές, μάγισσες, ψεύτρες,<br /> των πιο όμορφων νυχτών, ώρες αλήτρες! </span></p> <p class="wigan"><span style="color:#ffffff;">Δε θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι,<br /> ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο.<br /> Δε θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι,<br /> ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι! </span></p> <p class="wigan"><span style="color:#ffffff;">Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια...</span></p><p class="wigan"><br /></p><span style="color:#ffffff;"><strong></strong><br /> <span style="font-size:78%;">Μουσική: Διάφανα Κρίνα, Στίχοι: Θάνος Ανεστόπουλος</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-882707098567685531?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-29104743686576985942007-12-11T05:07:00.000-08:002007-12-11T05:29:55.738-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/R16QYSWF7TI/AAAAAAAAACs/o2XOvGJfg6o/s1600-h/sadness.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/R16QYSWF7TI/AAAAAAAAACs/o2XOvGJfg6o/s320/sadness.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142706571419446578" border="0" /></a><br />Σήμερα έκανα κάποιον να κλάψει...<br /><br />Του μίλησα άσχημα..Του είπα πράγματα που κρατούσα μέσα μου καιρό..Πράγματα που με πονάνε...Στη συμπεριφορά του..Στον τρόπο που με αντιμετωπίζει..<br /><br />Ποιός ήταν ο σκοπός μου?Να τον κάνω να καταλάβει..Να τον κάνω να συνειδητοποιήσει το κακό που μου έκανε,ενώ νόμιζε ότι έκανε καλό...<br /><br />Δεν ξέρω γιατί γράφω αυτή τη στιγμή...Υποτίθεται πως αυτός ήταν ο σκοπός μου..Να τον κάνω να νιώσει άσχημα ώστε να μετανιώσει...Να όμως που τώρα νιώθω πιο άσχημα εγώ...Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω,δεν ξέρω τι να κάνω...<br /><br />Εγώ ήθελα απλά να ακούσω μια συγγνώμη,μια ειλικρινή συγγνώμη...Δεν την άκουσα...Για απάντηση πήρα δάκρυα...Αυτά πονεσαν πολύ...<br /><br />Τόσο δύσκολο είναι να πεις μια συγγνώμη??<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2910474368657698594?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-3550114740727186222007-11-26T10:47:00.000-08:002007-11-30T14:20:55.555-08:00Ο αγαπητός <a href="http://skount.blogspot.com/">νικος </a> με κάλεσε σε παιχνιδάκι...<br /><br />Πρέπει λέει να πω ποιά είναι τα αγαπημένα μου blog...<br />Μου είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια blog από άλλα,διότι όπως είναι φυσικό σε όποιο blog αφήνω σχόλιο σημαίνει ότι αυτά που γράφονται με ενδιαφέρουν..<br /><br />Επίσης να διευκρινίσω ότι καλώς ή κακώς δεν τα πηγαίνω πολύ καλά με την αντικειμενικότητα,γι'αυτό συγχωρέστε με αν υπάρξω λίγο υποκειμενική..<br /><br />Ανδρικά blog:<br /><a href="http://harishome.blogspot.com/">Haris</a>:Οι απόψεις του κι ο τρόπος που τις εκφράζει με βρίσκουν τις περισσότερες φορές σύμφωνη..<br /><a href="http://venomdiage.blogspot.com/">Diage</a>:Ο τρόπος που γράφει με ταξιδεύει σε άλλους τόπους και σε άλλες εποχές...<br />Και με συγγινεί πολύ..<br /><a href="http://diastavroseis.blogspot.com/">Δ.Τζ.</a>:Μου φαίνεται πως είναι πολύ ακριβης ο τρόπος που γράφει και ενώ μιλάει καποιες φορές για περίπλοκα κοινωνικά θέματα,μ'αυτόν τον τρόπο τα κάνει κατανοητά και σε μη ειδήμονες...<br /><a href="http://mor-fe-as.blogspot.com/">Μορφεας:</a>Όταν μπαίνω στο blog του morfea,με συνεπαίρνει αυτή η υποτονική ατμόσφαιρα που επικρατεί κι η ηρεμία...<br /><br />Γυναικεία blog:<br /><a href="http://dreamingbrazil.blogspot.com/">dreaming brasil</a>:Πολλά από αυτά που γράφει η αγαπητή aggelika πολλές φορές νιώθω σαν να τα έχω γράψει εγώ!!<br /><a href="http://dancinginyourdreams.blogspot.com">emy</a>:Δεσμοί αίματος βλέπετε!!lol<br />Μέσα στο blog της έχω ανακαλύψει πράγματα για εκείνη που τα έκρυβε καλά τόσα χρόνια ...<br /><br />Λοιπόν τώρα πρέπει να καλέσω κι εγώ κάποιους..<br />Βασικά...δεν ξέρω...ας το συνεχίσει όποιος θέλει...<br /><br />Πολλά φιλιά!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-355011474072718622?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-5061053981869796282007-11-24T19:53:00.000-08:002007-11-24T20:19:30.320-08:00θέλω να γράψω κάτι...Αλλά δεν ξέρω τι...<br /><br />Θέλω να γράψω κάτι γι'αυτό που ψάχνω και δε βρίσκω..<br />Αλλά αν δεν το βρω πρώτα δεν θα μπορέσω να γράψω τίποτα..<br /><br />Κι είναι κι αυτά τα πλασματάκια...<br />Αυτές οι δύο φωνούλες μες το κεφάλι μου που με βασανίζουν...<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Δεν ξέρεις τι θέλεις...Αυτό έχω να πω εγώ...</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">-Οκ το δέχομαι,δεν ξέρω τι θέλω..Και γιάτί όμως θα έπρεπε να ξέρω?</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Κοριτάκι μου με δουλεύεις??Άμα δεν ξέρεις τι θέλεις τότε τι ψάχνεις??</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">-Δεν ξέρω...Αυτο που ξέρω μόνο είναι ότι αν δεν το βρω σύντομα δε με βλέπω καλά...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Ψάχνεις λοιπόν να βρεις κάτι που δεν ξέρεις τι είναι...Αυτό εγώ πρώτη φορά το ακούω..</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">-Ξέρεις τι λέει ο Μίλαν Κούντερα??</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Ποιός??Μίλαν τι??</span><br /><span style="color: rgb(153, 255, 255);">-Λέει ότι δεν μπορεί κανείς να ξέρει αυτό που πρέπει να θέλει,γιατί έχουμε μόνο μια ζωή και δεν μπορούμε ούτε να τη συγκρίνουμε με προηγούμενες ζωές ούτε να την επανορθώσουμε σε ζωες επερχόμενες...</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">-Α καλά....Εσύ κοριτσάκι μου δεν την παλεύεις...Είσαι πολύ φαντασμένη τελικά...</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">-Κι εσύ είσαι ξινός και μου έχεις ζαλίσει το μυαλό με τις βλακείες σου...Δε με νοιάζει τι θέλω...Μόνο να το βρω θέλω...</span><br /><br />Αυτή η δουλειά γίνεται συνέχεια...Νιώθω ότι οι σκέψεις μου παίζουν ping-pong κι εγώ είμαι το μπαλάκι που πάει πέρα δώθε...Πότε από τη μια,πότε από την άλλη πλευρά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-506105398186979628?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-20079306076752284002007-11-17T17:08:00.000-08:002007-11-17T18:42:00.898-08:00<pre><span style="color: rgb(255, 204, 255);"><span style="color: rgb(0, 6, 96);"><span style="color: rgb(255, 204, 255);">"Δε μ' ακούει κανένας απόψε και τίποτα δε με βοηθάει</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">η κιθάρα μου έχει θυμώσει απόψε και δεν μου μιλάει</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Πατάω σε σπασμένα γυαλιά...Πατάω σε σπασμένα γυαλιά..."</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" ><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Αργά...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Αρκετά ώστε να εξασφαλιστεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Σκοτάδι...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ό,τι πρέπει...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Η κατάλληλη συνταγή για μια γλυκεια μελαγχολία...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ηρεμία...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ηρεμία έξω ηρεμία και μέσα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ψυχική ηρεμία...Αχ!!!Πόσο καιρό είχε να νιώσει ψυχικά ήρεμη...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Εδώ νιώθει ήρεμη...Δεν είναι αυτό που θέλει...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Αλλά τουλάχιστον είναι πλέον μακριά απο τις μαχες...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τις μάχες που έδινε καθημερινά η ψυχή της...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Μακριά από τον πόλεμο...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Οι απώλειες από εκείνες τις μάχες είναι πολλές...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Σάπισαν απ'το κρύο πολλά κομμάτια της ψυχής της...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τα έκοψε όμως ένα ένα και τώρα είναι υγιής...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Υπάρχουν και κάποιες τρύπες από τις σφαίρες...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Έμαθε να ζει μ'αυτές όμως...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Εμεινέ για πολύ καιρό στη φυλακη η ψυχή της...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Υπέστη και πολλά βασανιστήρια...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τα περισσότερα από αυτά τα προκαλούσε η ίδια...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Αλλά πάει αυτό πέρασε...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ευτυχώς βρήκε ανθρώπουν να περιποιηθούν τις πληγές...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τα τραύματα της ψυχής της...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Από αυτόν τον πόλεμο όμως δεν είχε μόνο απώλειες η ψυχή της...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Απέκτησε και εμπειρία...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τώρα ξέρει να αναγνωρίζει με την πρώτη τον εχθρό...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τον αντιμετωπίζει με τόλμη και με μια δόση ειρωνείας...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τον αγνοεί...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Που και που τον χλευάζει κιόλας..</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Τώρα ξέρει πως δεν είναι ισαξιός της αυτός ο εχθρός...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Αφού κατάφερε να τον νικήσει πλέον είναι ασήμαντος...</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Όχι πλέον κανείς δεν μπορεί να την παρασύρει σε ανούσιες μάχες...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Οι μάχες που θα δίνει από εδώ και μπρος θα είναι μάχες που θα έχουν νόημα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ναι μόνο τέτοιες μάχες...</span><br /><br /></span></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">"Η πόλη παίζει τη σκληρή, στα ενήλικα παιδιά της</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">κι αν λείπει το άλλο σου μισό, μισός μένεις κι εσύ</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">μα όταν μαζί σου περπατώ, στα έρημα στενά της</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">στο πέλαγος της μοναξιάς μου, γίνεσαι νησι..."</span><span style="color: rgb(255, 204, 255);"><span style="color: rgb(0, 6, 96);"><span style="font-family:arial;"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);font-family:arial;" >Μετά γυρίζει στο τώρα...Σ'αυτό το τώρα που τη γεμίζει...<br />Σ'αυτό το τώρα που αγαπάει...<br />Και μελαγχολεί...Και της αρέσει...<br /><br />"Ένα τσιγάρο ακόμα και μετά νάνι..."λέει στον εαυτό της<br />Το ίδιο είπε όμως και στο προηγούμενο τσιγάρο...<br /><br />Συνεχίζει λοιπόν να σκέφτεσαι...<br />Προσπαθεί να αναλύσει τα συναισθηματα της...<br />Δεν τα καταφέρνει...Δε βαριέσαι??Θα της το δείξει ο χρόνος τι νιώθει...<br /><br /></span></span></span></span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">"Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ, δεν γίνεται αλλιώς</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">αυτά που μας βαραίνουν να καούν, μα πες μου πως</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">τα πάνω να'ρθουν κάτω και τα πίσω να'ρθουν μπρός</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">χρειάζεται ένα θαύμα εδώ μα πες μου πως..."</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);"><span style="color: rgb(0, 6, 96);"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;"><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Σκεφτεται τους ανθρώπους που είναι δίπλα της...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Υπόσχεται στον εαυτό της να μην ξεχάσει να τους το ανταποδώσει κάποια στιγμή...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Αχ νιώθει τόσο καλά απόψε...</span></span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 255);"><span style="color: rgb(0, 6, 96);"><span style="font-family:arial;"><span style="font-family:arial;"><br /><br /></span></span></span></span><span style="color: rgb(255, 204, 255);">"Καιρός να κάνω κάτι πια σωστό</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">να στείλω ένα γράμμα και σε μένα</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">να πω στον εαυτό μου σ'αγαπώ</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">μα ξέχασα οδό και αριθμό</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">και μένει στο συρτάρι μου κι αυτό"</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);font-family:arial;" ><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Μετά...Μετά...Μετά την παίρνει ο ύπνος...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ίσως αύριο να μας πει τι ονειρεύτηκε...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ίσως πάλι να μην ονειρεύτηκε τίποτα...</span><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Ίσως να ονειρεύτηκε και να μη θέλει να μας το πει...</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 204, 255);"><span style="color: rgb(255, 255, 255);"><span style="color: rgb(255, 204, 255);">Συγχωρέστε την πάντως που δεν πρόλαβε να μας πει καληνύχτα...</span></span></span><br /></span><span><span style="color: rgb(0, 6, 96);"><span style="font-family:arial;"><span style="color: rgb(255, 204, 255);font-family:arial;" ></span><br /><br /></span></span></span></pre><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2007930607675228400?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-62323868331612246462007-11-11T16:13:00.000-08:002007-11-11T16:35:56.803-08:00Για να σε ερωτευτεί κάποιος ίσως χρειάζεται πρώτα εσύ να έχεις ερωτευτεί τον εαυτό σου..<br /><br />Να κάτσεις μπροστά σ'έναν καθρέφτη και να χαζέψεις το πρόσωπό σου..<br />Τα χαρακτηριστικά σου,τα μάτια σου,το βλέμμα σου...<br />Το στόμα σου,τις κινήσεις των χειλιών σου...<br /><br />Τον τρόπο που κουνάς τα χέρια σου,τον τρόπο που κινήσε,τις ήρεμες ή τις νευρικές σου κινήσεις...<br />Τα χαρακτηριστικά που συνιστούν την εξωτερική σου εμφάνιση...<br /><br />Τα αγαπάς??Είσαι εξοικειωμένος μαζί τους??Τα ποθείς??<br />Προσπάθησε να παρακολουθήσεις εσένα χωρίς να είσαι εσυ...<br /><br />Κάποιοι αυτό το αποκαλούν ναρκισσισμό...<br />Εγώ το λέω αναγνώριση κι εξοικείωση με αυτό που είσαι,ή έστω με αυτό που δείχνεις...<br /><br />Όμως το πιο σημαντικό μάλλον είναι να ερωτευτείς και να αγαπήσεις όχι μόνο τα εξωτερικά αλλά και τα εσωτερικά χαρακτηριστικά σου..<br /><br />Τον τρόπο σκέψης σου,τον τρόπο που αντιδράς...<br />Το humor σου και τον τρόπο που ξεσπάς όταν θυμώνεις ή όταν είσαι στενοχωρημένος..<br />Τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τους άλλους...<br /><br />Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πιο σημαντικά από την εξωτερική εμφάνιση...<br /><br />Κι αν κάποιο σημείο του χαρακτήρα σου δε σε ικανοποιεί το αλλάζεις,το κάνεις όπως θέλεις...<br />Όπως έλεγε ο Νίτσε <span style="font-size:-1;">"Αγάπησε όχι αυτό που είσαι, αλλά αυτό που μπορείς να <b>γίνεις</b>."<br /><br /></span>Αυτά μου ήρθαν καθώς προσπαθούσα να καταλάβω τι εννοούσε ο Bowie σε έναν στίχο του:<br />"Making love with his ego, Ziggy sucked up into his mind..."<br /><br />Μήπως λοιπόν πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε έρωτα με το εγώ μας??<br /><br />Όλα αυτά ίσως και να είναι βλακείες...Αλλά μπήκαν στο κεφαλάκι μου αυτές οι σκέψεις κι αφού μπήκαν αν δεν έβγαιναν θα έσκαγαν..<br /><br />Καλησπέρα..<br /><span style="font-size:-1;"><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-6232386833161224646?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-15380124621296624382007-10-23T09:46:00.000-07:002007-10-23T10:02:18.516-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Rx4opU9-TmI/AAAAAAAAACY/yo_CaAm6X9Q/s1600-h/autumn_leaf_image_t1081.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Rx4opU9-TmI/AAAAAAAAACY/yo_CaAm6X9Q/s320/autumn_leaf_image_t1081.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124578116462595682" border="0" /></a><br /><p> <span class="bold"><br /></span></p><p><span class="bold"><br /></span></p><p><span class="bold"><br /></span></p><p><span class="bold"><br /></span></p><p><span class="bold"><br /></span></p><p><span class="bold"><br /></span></p><p><span class="bold"><br /></span></p><p><span class="bold">"October"U2 </span> </p><p> October<br />And the trees are stripped bare<br />Of all they wear<br />What do I care<br /><br />October<br />And kingdoms rise and kingdoms fall<br />But You go on<br />And on </p> Αυτές τις μέρες αρχισα να νιώθω πως έφτασε πλέον το φθινόπωρο...<br />Άτιμη εποχή...Η χειροτερή μου...Μονότονη...Από τον Οκτώβριο και μετά όλα γίνονται πιο σκοτεινά,πιο μαύρα...<br /><br />Πάντα με επηρρέαζε πολύ ο καιρός...Όχι μόνο ψυχολογικά...Κι ο ίδιος μου ο οργανισμός αντιδρά σ'αυτή την παρακμή του φθινοπώρου...Τα κοκκαλά μου πονάνε από την υγρασία,το δέρμα μου γεμίζει εξανθήματα,τα μαλλιά μου σκουραίνουν όταν κρύβεται ο ήλιος...<br /><br />Εδώ και μέρες βρέχει ασταμάτητα,δεν μπορείς να βγεις έξω να κάνεις μια βόλτα και κυρίως λείπει ο ήλιος...Μου λείπει ο ήλιος πολύ...<br /><br />Βέβαια αυτός ο καιρός σε βοηθάει να μείνεις λίγο σπίτι και να βυθιστείς σε μια γλυκιά μελαγχολία,όμως όχι για πολύ,δεν κάνει για πολύ,κάνει κακό...<br /><br />Ελπίζω να σταματήσει επιτέλους να βρέχει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-1538012462129662438?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-82245601258163859332007-10-21T18:31:00.000-07:002007-10-21T18:42:50.932-07:00Είμαι πολύ περήφανη γι'αυτήν εδώ την ιστοσελίδα...<br />Με βοήθησε πολύ να μπορέσω να κάνω ένα διάλογο με τον εαυτό μου που μου ήταν απαραίτητος...<br />Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι όλα αυτά που γράφω καθρεφτίζουν την ψυχοσυνθεσή μου και τα όσα αισθάνομαι τη στιγμή που τα γράφω...<br /><br />Εκτός απο αυτό,η περιηγησή στις δικές ιστοσελίδες με έκανε επίσης να μάθω πολλά...Έχετε γίνει πλέον όλοι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου...<br /><br />Γι'αυτό σας ευχαριστώ όλους πολύ γιατί με τα σχολια σας αλλά και με την επίσκεψή σας και μόνο εδώ με βοηθάτε πολύ..<br /><br />Αυτά...Έτσι μου'ρθε τώρα να γράψω ένα post και για σας...Για σας που κατά κάποιον τρόπο σας νιώθω πολύ πιο κοντά μου απ'ότι είστε...<br /><br />Καληνύχτα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-8224560125816385933?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-64989622475524272302007-10-21T18:24:00.000-07:002007-10-21T18:30:45.401-07:00Τη μια λιώμα στα πατώματα και την άλλη πιο χαρούμενη από ποτέ...<br />Είναι χαρούμενη όχι επειδή έλυσε το προβλημά της-είναι πολύ νωρίς για να το καταφέρει αυτό-αλλά επειδή τώρα ξέρει πως υπάρχει ένας άνθρωπος τουλάχιστον που κατάφερε να την τραβήξει απ'το μαλλί την ώρα που είχε πάρει την κατηφόρα για μια ακόμη φορά...<br />Κι είναι παράξενο πλάσμα...Αμα την πάρει η κατηφορα δεν την σώζει κανείς!!<br />Κι όμως βρέθηκε κάποιος...Και τον ευχαριστεί πολύ..Πάρα πολύ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-6498962247552427230?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-41638265253240069442007-10-21T13:44:00.000-07:002007-10-21T18:23:25.469-07:00<em><span style="font-size: 85%;"><br /></span></em><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-782fc715564354ae" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v12.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D782fc715564354ae%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1332011497%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2EA9A565D6B4491EA3A2FEF5D9B0FCAFD3E85F48.3774E25913B2EC10A7653FB039D2F8E62BD5A4C2%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D782fc715564354ae%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D5x7pFZSCEDCI_5Z-gLAk-NUoG_Y&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v12.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D782fc715564354ae%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1332011497%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D2EA9A565D6B4491EA3A2FEF5D9B0FCAFD3E85F48.3774E25913B2EC10A7653FB039D2F8E62BD5A4C2%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D782fc715564354ae%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D5x7pFZSCEDCI_5Z-gLAk-NUoG_Y&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><em><span style="font-size: 85%;"><br />Lui :</span></em><br /><em><span style="font-size: 85%;">Sais-tu ma belle que les amours </span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/7071/247/1600/dp5.jpg"><span style="font-size: 85%;"></span></a><br /><span style="font-size: 85%;">Les plus brillantes ternissent<br />Le sale soleil du jour le jour<br />Les soumet au suplice<br />J'ai une idée inattaquable<br />Pour éviter l'insupportable<br /><br />Avant la haine, avant les coups</span></em><br /><em><span style="font-size: 85%;">De sifflet ou de fouet</span></em><br /><em><span style="font-size: 85%;">Avant la peine et le dégout<br />Brisons-là s'il te plait<br /><br />Elle :<br />Mais je t'embrasse et ça passe<br />Tu vois bien<br />On s'débarrasse pas de moi comme ça<br />Tu croyais pouvoir t'en sortir,<br />En me quittant sur l'air</span></em><br /><em><span style="font-size: 85%;">Du grand amour qui doit mourir<br />Mais vois-tu je préfère<br />Les tempêtes de l'inéluctable<br />A ta petite idée minable<br />Avant la haine, avant les coups<br />De sifflet ou de fouet<br />Avant la peine et le dégout<br />Brisons-là dis-tu<br /></span></em><br /><em><span style="font-size: 85%;">Lui :</span></em><br /><em><span style="font-size: 85%;">Mais tu m'embrasses et ça passe<br />Je vois bien<br />On s'débarrasse pas de toi comme ça<br /><br />Lui :Je pourrais t'éviter le pire<br /><br />Elle :Mais le meilleur est à venir</span></em><br /><em><span style="font-size: 85%;"><br />Ensemble :<br />Avant la haine, avant les coups<br />De sifflet ou de fouet<br />Avant la peine et le dégout</span></em><span style="font-size: 85%;"><br /><br /><br />Αυτό είναι από μια υπέροχη ταινία που είδα πρόσφατα</span><br /><span style="font-size: 85%;">Υπέροχη ταινία κ υπέροχο κομμάτι!!!<br />Από τις καλύτερες που έχω δει τελευταία...<br />Επιστροφή στο Παρίσι του Christophe Honore<br />Τίτλος στα Γαλλικά "Dans Paris"<br /><br /><br /></span><span style="font-size: 85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-4163826525324006944?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-1981791554120896532007-10-11T10:06:00.000-07:002007-10-11T10:13:11.062-07:00And I have no compass<br />And I have no map<br />And I have no reasons<br />no reasons to go back...<br /><br />And I have no religion<br />I don't know what's what<br />And I don't know the limits<br />the limits of my heart...<br /><br />Zooropa,U2<br /><br />Χωρίς πυξίδα και χωρίς χάρτη ένα ταξίδι στο άγνωστο...<br />Αυτό χρειάζομαι τώρα!Άλλωστε είναι πολύ λίγα αυτά που με κρατάνε πίσω!<br />Ένα ταξίδι για να γνωρίσω τα όρια της ψυχής μου...<br />Πόσο θα ήθελα να κάνω ένα ταξίδι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-198179155412089653?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-42170623992426818642007-10-05T06:31:00.000-07:002007-10-05T07:47:58.840-07:00Είχε αράξει σε μια γωνιά δίπλα στο κρεβάτι κι άκουγε μουσική.Ήταν βράδυ,αργά δεν ήξερε τι ώρα.Κοίταζε έξω απ'το παράθυρο το σκοτάδι,τ'αστερια στον ουρανό...<br />Αφηρημένες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της...Πραγματα χωρίς ουσία,άσχετα μεταξύ τους...<br />Έστριψε ένα τσιγάρο, το άναψε...Ένα απαλό αεράκι μπήκε στο δωμάτιο και σκόρπισε τον καπνό που έβγαινε απ'το στόμα της...Της άρεσε να παίζει με τον καπνό και να τον φυσάει αργά αργά...<br />Ένιωθε καλά...Μετά από πολύ καιρο ήταν καλά...Απαλλαγμένη από εσωτερικές συγκρούσεις και πράγματα που τις έφθειραν την ψυχή...<br />Τον τελευταίο χρόνο έμαθε πολλά...Είδε και έζησε πράγματα πρωτόγνωρα για εκείνη...Γνώρισε ανθρώπους με διαφορετική νοοτροπία,με άλλες εμπειρίες.Άλλοι την έδωσαν χαρά κι άλλοι την πλήγωσαν,όμως απ'όλους πήρε κάτι,έμαθε πολλά...Γνώρισε καλύτερα τον εαυτό της μέσα από πολλές εναλλαγές συναισθημάτων,έμαθε τα οριά της<span style="font-style: italic;">.</span><br /><br />Όμως,κυρίως και πάνω απ'όλα έμαθε να ζει!Έμαθε να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία που της εμφανιζόταν!Έμαθε να εκτιμά την αξία της κάθε στιγμής,όπως αυτή τη στιγμή τώρα που καθόταν και χάζευε τ'αστέρια κι έτσι για πρώτη φορά στη ζωή της ένιωσε ευτιχισμένη...Και χαιρόταν πολύ γιατί εκείνη τουλάχιστον το ένιωσε ενώ άλλοι περνούν όλη τους τη ζωή χωρίς ούτε μια στιγμή ευτυχίας...Ούτε μια στιγμή...<br />Τώρα πλέον ένιωθε έτοιμη ν'αντιμετωπίσει ότι κι αν παρουσιαζόταν στο μέλλον...Ένιωθε σίγουρη για τον εαυτό της και για τις δυναμεις της...Όλα ήταν πιο καθαρά...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Τι έγινε κείνο το τρένο που έβλεπε...<br />Τι έγινε κείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να παιρνούν?<br /></span><br />Τι ωραία που ήχησε αυτός ο στίχος στ'αυτιά της!<br />Κι ένα χαμόγελο εμφανίστηκε στο προσωπό της...<br /><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-4217062399242681864?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-84711113376421039022007-09-21T15:21:00.000-07:002007-09-21T15:46:23.990-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RvRJgU9-TlI/AAAAAAAAACM/sISDUh_mZ_I/s1600-h/Remorse_by_SAB687.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RvRJgU9-TlI/AAAAAAAAACM/sISDUh_mZ_I/s320/Remorse_by_SAB687.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112792296705642066" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Τύψεις...<br />Τύψεις για πράγματα που έκανα...Αλλα κυρίως και πάνω απ'όλα τυψεις για πράγματα που ήθελα αλλά δεν έκανα...<br />Τύψεις που έρχονται ως άλλες Ερινύες και σου κατασπαράξουν το μυαλό...<br />Τύψεις για μένα και τύψεις για τους άλλους...<br />Τύψεις που σε μπερδεύουν και δε σε αφήνουν σε ησυχία...<br /><br />Άραγε πως μπορώ να απαλαγώ από τις τύψεις?Υπάρχει τρόπος?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-8471111337642103902?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-23013405477429314702007-09-19T05:55:00.000-07:002007-09-19T05:56:16.518-07:00Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,<br />τούτο προσπάθησε τουλάχιστον<br />όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις<br />μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,<br />μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.<br /><br />Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,<br />γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την<br />στων σχέσεων και των συναναστροφών<br />την καθημερινήν ανοησία,<br />ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.<br /><br />Κ.Καβάφης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2301340547742931470?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-88232289638308195572007-09-13T17:49:00.000-07:002007-09-17T03:33:37.880-07:00Δεν ξέρω τι θέλω...Ναι αυτό μου συμβαίνει!Ένα χάος,στο μυαλό μου επικρατεί ένα χάος,πρέπει να βάλω μια τάξη αλλά πως;Δεν ξέρω...Where is my mind?τραγουδούν οι pixies κι εγώ συνειδητοποιώ οτι βρίσκομαι στην ίδια κατάσταση,δεν ξερω που είναι το μυαλό μου,δεν ξέρω τι έχω μες στο μυαλό μου,δεν ξέρω πως να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου.Κάποιος μου είπε να σταματήσω να σκεφτομαι-η μόνη λύση λέει,το έχει περάσει κι εκείνος-όμως εγώ δεν μπορώ,δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι-δεν υπάρχει δεν μπορώ,υπάρχει δε θέλω λέει-ε τότε δεν θέλω,αν σταματήσω να σκέφτομαι τι άλλο θα κανω;Δεν υπάρχει αυτό που λες,δεν υφίσταται...Αχ μ'επιασε πάλι!Τι σ'έπιασε?Να μωρε αυτό που παθαίνω συνέχεια,χαλάει η διαθεσή μου χωρίς λόγο,σε πρηζω τώρα το ξέρω,συγνώμμη αλλά πρέπει κάπου να μιλήσω...Δεν αντέχω άλλο,δεν το αντέχω!Τι δεν αντέχεις;Δεν ξέρω,δεν ξέρω απλά δεν αντέχω...Θέλω να φύγω...<br />Ωχου πια μ'αυτή την κυκλοθυμία σου!Χαλάρωσε λίγο...<br />Θέλω να φύγω!Πάμε κάπου μακριά μαζί?Σε παρακαλώ μην πεις όχι!Τι;Χρήματα;Ναι έχεις δίκιο δεν έχουμε χρήματα...Όμως αν είχαμε είσαι σίγουρη οτι θα έφευγες;<br />Σκοτάδι,σκοτάδι,βυθίζομαι!!Όχι πάλι,σε παρακαλώ κάνε κάτι,φτιάξε μου τη διάθεση,κάνε κάτι...Show me the way to the next whisky bar...Oh don't ask why...Oh don't ask why...<br />Μη ρωτάς,μη ρωτάς το γιατί,οχι μη ρωτάς,δεν είμαι σε θέση να απαντήσω τώρα...Και πότε θα είσαι σε θέση;Δεν ξέρω,κάνε μου μια χάρη μη ρωτάς,μη ρωτάς!<br />Σύνελθε!Σύνελθε!Τα έχεις όλα,γιάτι δεν ικανοποιήσε με τίποτα?<br />Δεν ξέρω,δεν ξέρω...Δεν μπορείς να καταλάβεις πως σκέφτομαι...Δεν μπορείς,δεν θα μπορέσεις ποτέ!Τα βλέπω όλα τόσο διαφορετικά...<br />Σε βολεύει να λες ότι σκέφτεσαι διαφορετικά!Σε βολεύει να κρύβεις πίσω από τη μάσκα της ιδιαιτερότητας τις ανασφαλειές σου!<br />Όχι,όχι δεν είναι έτσι!!!Οκ,οκ δεν ξέρω ίσως να έχεις δίκιο,ίσως,ισως,μπορεί,δεν ξέρω!<br />Μα καλά τίποτα δεν ξέρεις εσύ?Όλο δεν ξέρω,δεν ξέρω,δεν ξέρω!Αν δεν κάνεις κάτι εσύ για τον εαυτό σου,ποιόν περιμένεις να σε σώσει?<br />Μη φύγεις απόψε σε παρακαλώ και μη σταματήσεις να μου μιλάς,σε παρακαλώ,το έχω ανάγκη...<br />Νομίζω πως ακούω τον ήχο της φωνής σου...Καποτε χόρευα μαζί σου,κάτω απ'τον ήλιο τέτοιο φως....<br />Πάρε με μαζίσου!!!!!<br />Θέλω να πάμε σε μια παραλία,σε παρακαλώ,σε μια παραλία,θέλω να δω την θάλασσα...<br />Μμμμμμ...Ναι είναι πολύ ωραία εδώ...Όταν ακούω τα κύματα ηρεμώ...<br />...ένα άψυχο σώμα μ'ενα μαχαίρι στο δέρμα...<br />...ένας τρελός,ένας τρελός μ'ενα μαχαίρι στο δέρμα...<br /><br />Σ'ευχαριστώ...<br />Σ'ευχαριστώ που είσαι εδώ...<br />Σ'ευχαριστώ που με αντέχεις...<br /><br />Maybe you're the same as me,we see things they'll never see,you and I are gonna live forever...<br /><br />Ξημερώνει...<br />Σου έχω πει ποτέ πόσο απεχθάνομαι το ξημέρωμα?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-8823228963830819557?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-2008560717304441392007-09-11T16:31:00.000-07:002007-09-11T16:41:28.982-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RucnWJW-3-I/AAAAAAAAACE/uVFvhwwKwNk/s1600-h/wordsworth_poems.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RucnWJW-3-I/AAAAAAAAACE/uVFvhwwKwNk/s320/wordsworth_poems.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109095563698036706" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Ένα ποίημα<br />είναι σαν τον ουρανό την νύχτα,<br />όσο περισσότερο τον κοιτάς<br />τόσα περισσότερα αστέρια ανακαλύπτεις...<br /><br />Έτσι και σ'ένα ποίημα,<br />όσο περισσότερο το διαβάζεις<br />τόσα περισσότερα μυστικά ανακαλύπτεις<br />Κάθε φορά κι ένα άλλο νόημα<br />μια άλλη ερμηνεία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-200856071730444139?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-16903175591259357762007-08-27T02:24:00.000-07:002007-08-27T03:07:36.300-07:00What have they done to the Earth<br />What have they done to our fair sister?<br />Ravaged and plundered and ripped her and bit her<br />Stuck her with knives in the side of the dawn,<br />And tied her with fences and dragged her down...<br /><br />We want the world and we want it NOW!<br /><br />Καλά τα λέει ο Jim αλλά ποιός τον ακούει...<br /><br />Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς...Είμαστε ζώα!<br />Όχι,ψέμματα...Ακόμη και τα ζώα σέβονται την φύση περισσότερο από εμάς...<br /><br />Έτυχε να περνάω προχθές από εκείνο το μέρος που κάηκε κοντα στο Μεγάλο Πεύκο...Δεν θυμάμαι πως λέγεται η περιοχή.Ο ουρανός είχε πάρει ενα κόκκινο χρώμα που μου θύμισε τους στιχους των ξύλινων σπαθιών παρ'όλο που εδώ δε μιλάμε για μια απλή φωτιά στο λιμάνι...<br />Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό...<br />Η θάλασσα ήταν πράσινη,είχε το χρώμα βαλτότοπου...Ήταν ένα πένθιμο τοπίο,σαν η φύση να θρηνούσε...Κ ο αέρας μύριζε καμμένο...<br />Μια ημέρα πριν έτυχε πάλι να βλέπω τους λόφους κοντά στην Νεμέα να καίγονται...Μες στη νύχτα ήταν σαν να χύνεται λάβα από ηφαιστειο,κόκκινα φωτάκια που τρεμοσβήναν...<br />Τραγικό τοπίο...<br /><br />Πολλοί είναι αυτοί που προβλέπουν την καταστροφή του πλανήτη...Όμως εγώ δεν πιστεύω οτι ο πλανήτης θα καταστραφεί,η φύση έχει απεριόριστα αποθέματα δύναμης,θα βρει τρόπο να θεραπεύσει τον εαυτό της...Η καταστροφή είναι άλλη...Η φύση μας πρασφέρει απλόχερα τα αγαθά της κι εμείς δεν τα σεβόμαστε κι αυτό έχει μόνο μια δυνατή κατάληξη:τη δική μας καταστροφή,τον αφανισμό του ανθρώπου...<br />Η φύση θα μας εκδικηθει όπου να'ναι,δεν είναι δύσκολο για εκείνη,έχει εκατοντάδες τρόπους να το κάνει...Κ εμείς τότε θα ζητάμε καταφύγιο και δεν θα βρίσκουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-1690317559125935776?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-73987679184064267022007-08-16T08:01:00.000-07:002007-08-16T08:27:53.979-07:00Επέστρεψα λοιπόν κ εγώ!Όχι με βαριά καρδιά όπως όλοι οι άλλοι γιατί οι δικές μου διακοπές δεν ήταν ακριβώς όπως τις ήθελα αλλά τουλάχιστο βρήκα χρόνο να κάνω πράγματα που ήθελα να κάνω από καιρό αλλά δεν είχα την ευκαιρία...<br />Γενικά παντως,καλώς ή κακως,ανήκω σ'έκείνη την κατηγορία ανθρώπων που προτιμούν την βαβούρα της πόλης από την ηρεμία της εξοχής...Για μένα τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με μια βόλτα στην πλάκα ή έναν καφέ στο Θυσείο...Οι φίλοι μου με λένε άρρωστη γιατί είμαι ικανή να γυρνάω με τις ώρες στους δρόμους της Αθήνας,ημέρες με καύσωνα,χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα!Γιατί η Αθήνα είναι μαγική...<br />Βέβαια και η εξοχή έχει τα συν της...Περισσότερο απ'όλα μ'αρέσει να χαζεύω τα βράδυα τον ουρανό με τ'αστερια που μόνο στην εξοχή μπορείς να δεις...Στην Αθήνα δυστυχώς δεν έχει πολλά αστέρια ο ουρανος το βράδυ...Επίσης στην εξοχή οι παραλίες είναι καθαρές,όχι όπως εδώ...<br />Τεσπά...Άλλο ένα καλοκαιράκι φτάνει στο τέλος του...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-7398767918406426702?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-23623403186950862292007-08-01T18:14:00.001-07:002007-08-01T18:21:21.285-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RrExEaGUneI/AAAAAAAAAB0/11PF_O_cZMQ/s1600-h/dscn0339uk9.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RrExEaGUneI/AAAAAAAAAB0/11PF_O_cZMQ/s320/dscn0339uk9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093906605327818210" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Καλό καλοκαίρι!!!<br />Φεύγω κι εγώ...<br />Θα επιστρέψω δριμύτερη μετά από έναν σύντομο διαλογισμό...<br /><br />Υ.Σ.Έμυ δεν αγνοώ την προσκλησή σου!Θα παίξω το παιχνιδάκι σου αμέσως μόλις γυρίσω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2362340318695086229?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-36450706003212882762007-07-29T14:18:00.000-07:002007-07-29T16:05:47.995-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Rq0cSqGUndI/AAAAAAAAABs/rRXgUd2RDZ0/s1600-h/pink-floyd-the-wall-2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Rq0cSqGUndI/AAAAAAAAABs/rRXgUd2RDZ0/s320/pink-floyd-the-wall-2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092757860489928146" border="0" /></a><br />Έχοντας αρκετά πρόσφατη την εμπειρία των πανελλαδικών εξετάσεων κ φέρνοντας στο μυαλό μου τα μαθητικά μου χρόνια συνειδητοποιώ πως το σχολείο έκανε περισσότερο ζημιά παρά καλό στην πνευματική μου εξέλιξη.Η αφορμή για να γράψω αυτό το post ήταν ενα άλλο post που διάβασα στο blog του<a href="http://2-fast-4-me.blogspot.com"> relative stranger</a>.<br /> Το σχολείο προκαλεί περισσότερο απέχθεια για την Γνώση κ την Τέχνη παρά ενδιαφέρον.Για πολλά χρόνια περιφρονούσα εντελλως όσα το σχολείο μου επέβαλε να μάθω,γιατί μου προκαλούσαν πονοκέφαλο.Προτιμούσα να γεμίζω τον χρόνο μου διαβάζοντας λογοτεχνικά βιβλία κ ψάχνοντας άλλα πράγματα κ αυτό ήταν κατακριτέο από άλλους διότι όπως έλεγαν "παραμελούσα τα μαθηματά μου για να ασχοληθώ με βλακείες".Όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με το σχολείο κ να προετοιμαστώ για τις περιβόητες πανελλήνιες-όχι γιατί το επιθυμούσα αλλά επειδή είναι ο μόνος τρόπος να μπει κάποιος στο πανεπιστήμιο-μπήκα σε ένα παιχνίδι χειραγώγησης κ πλέον όταν κάνω απολογισμό του τι αποκόμισα από όλο αυτό είναι δυο χρόνια άδεια,κενά.Με γέμισαν άγχος,με έκαναν να αμφιβάλω για τον εαυτό μου,με απομάκρυναν από ασχολίες που με εξελίσσουν σαν ανθρωπό κ όταν πλέον αυτός ο εφιάλτης τελείωσε εγώ βγήκα πνευματικά κ ψυχολογικά τραυματισμένη.Αρκεί ένα παράδειγμα:άνοιγα να διαβάσω ένα βιβλίο-ακόμη και μη σχολικό-και με έπιανε υπνηλία:το σώμα μου αντιδρούσε αρνητικά,τέτοια απέχθεια μου προκάλεσε το σχολείο για το διάβασμα!<br /> Το πρότυπο που μας παρουσιάζεται ως σωστό είναι αυτό του ‘επιμελούς μαθητή’ που έχει ως κύρια ενασχόληση την διεκπεραίωση των σχολικών του υποχρεώσεων,βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις εξωσχολικές δραστηριότητες,την επικοινωνία με άλλους κ το παιχνίδι,όταν μιλάμε για μικρές ηλικίες.Οι καθηγητές κ οι δάσκαλοι ναι μεν παροτρύνουν τους μαθητές να αξιοποιούν δημιουργικά τον ελεύθερο τους χρόνο αλλά από την άλλη πλευρά,με τις υπέρογκες εργασίες που τους αναθέτουν για το σπίτι,δεν υπάρχει γι’αυτά ελεύθερος χρόνος.Όταν λοιπόν το σχολείο δεν δίνει περιθώρια σε ένα παιδί να έχει ελεύθερο χρόνο κ όταν κατακρίνεται τόσο άσχημα αν παραμελεί το σχολείο, τότε ποιά ερεθίσματα θα έχει ώστε να ασχοληθεί με την Λογοτεχνία και την Τέχνη γενικότερα;Ένας σημαντικός παράγοντας είναι η οικογένεια αλλά τι γίνεται όταν οι γονείς-το οποίο κι όπως είναι λογικό συμβαίνει πολύ συχνα-δεν έχουν την κατάλληλη παιδεία οι ίδιοι ώστε να έχουν θετική επιρροή στα παιδιά;<br />Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι οτι η ελληνική Παιδεία-αν μπορεί ακόμη να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος-όχι μόνο δεν παρέχει στους νέους κίνητρα για να ασχοληθούν με την Τέχνη και γενικότερα με ασχολίες που τους τρέφουν πνευματικά κ τους εξευγενίζουν ως προσωπικότητες αλλά τους απομακρύνει από αυτά επίσης.Στο έγκλημα αυτό συνενοχεί και η ίδια η κοινωνία με αυτή την υποκουλτούρα στην οποία ωθεί τους νέους με κύριο μέσο διοχέτευσης τα Μ.Μ.Ε..Συνένοχοι είναι επίσης κ αυτοί οι άνθρωποι που ενώ έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν σ'αυτή την κατάσταση και να δώσουν ερεθίσματα στους νέους,αντί αυτού σνομπάρουν όλο τον κόσμο και ασχολούνται μ'ένα μικρό αριθμό ανθρώπων,όμοιους τους,περιφρονώντας όλους τους άλλους.Είναι πολύ μικρός ο αριθμός των ατόμων που προσπαθούν πραγματικά να δώσουν ερεθίσματα στους νέους,οι οποίοι είτε ανήκουν στο σώμα των εκπαιδευτικών είτε είναι άνθρωποι της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου είτε οποιουδήποτε άλλου μέσου διοχέτευσης ιδεών.Όμως και εκείνοι δέχονται πολύ συχνα λογοκρισία,στοιχείο που υπονομεύει το έργο τους.Πάντως,από προσωπική μου εμπειρία,είναι μετρημένοι στα δάχτυλα οι καθηγητές και οι δάσκαλοι οι οποίοι σε όλα τα μαθητικά μου χρόνια με στήριξαν ώστε να ασχοληθώ με την Τέχνη κ την Λογοτεχνία.<br />Ποιός λοιπόν θα καταφέρει να σώσει αυτή την χώρα,τη στιγμή που η παιδεία της παρέχει τυποποιημένη γνώση και παράγει πολίτες κενους από ενδιαφέροντα και κατ'επέκτασην κενους από ευαισθησία;Εγώ μπορεί να υπήρξα τυχερή που η έμφυτη περιέργεια μου με ώθησε να ψάξω,να αμφισβητήσω κι έτσι να περιφρονήσω την τυποποιημένη γνώση και να ασχοληθώ με την Λογοτεχνία και την Τέχνη.Τι γίνεται όμως με όλους αυτούς τους νέους που,εν ελλείψει ερεθισμάτων και θετικών προτύπων,ακολουθούν την άβουλη μάζα και γίνονται στρατιωτάκια σ'ένα στρατό αμόρφωτων ανθρώπων;<br />Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι οτι η λεξη "παιδεία" στις μέρες μας έχει χάσει τελείως το νοημά της κι αν δε γίνει σύντομα κάτι γι'άυτό πάμε κατά διαόλου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-3645070600321288276?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-4857904069995086112007-07-29T04:07:00.000-07:002007-07-29T04:13:38.996-07:00<div style="text-align: left;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Rqx1uaGUncI/AAAAAAAAABk/v5u2FwRVlP0/s1600-h/GIRL_CRYING_HOMESTEAD_POEM_JPG.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 293px; height: 277px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Rqx1uaGUncI/AAAAAAAAABk/v5u2FwRVlP0/s320/GIRL_CRYING_HOMESTEAD_POEM_JPG.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092574718789459394" border="0" /></a><br /></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Κλαίω...<br />Κλαίω κ αναρωτιέμαι...<br />Πόση οργή μπορεί να χωρέσει μέσα σ'ενα δάκρυ;<br />Κ πόσα δάκρυα χρειάζονται ακόμη για να βγει από μέσα μου όλη η οργή που κρύβω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-485790406999508611?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-53687518528093520282007-07-28T02:10:00.000-07:002007-07-28T02:36:06.272-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RqsNF6GUnbI/AAAAAAAAABc/uS11umrW_JU/s1600-h/Photos_Pontiki+Skouliki_M-Flower.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RqsNF6GUnbI/AAAAAAAAABc/uS11umrW_JU/s320/Photos_Pontiki+Skouliki_M-Flower.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5092178198818758066" border="0" /></a><br />Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά<br />Μεγαλώνουν κανονικά ονειρεύονται κανονικά<br />Ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά<br /><br />Πες μου μαμά<br /><br />Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά<br /><br />Που αν και γεννιούνται κανονικά<br />Δε μεγαλώνουν κανονικά<br />Δεν ονειρεύονται κανονικά<br />Ούτ' ερωτεύονται κανονικά<br /><br />Πες μου μαμά...<br /><br />Πες μου αν πεθαίνουν<br /><br />Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά<br /><br />Γιάννης Αγγελάκας,Τρύπες<br /><br />Έτσι κάπως νιώθω κ εγώ...<br />Γεννήθηκα "κανονικά" αλλά δεν μεγάλωσα "κανονικά".<br />Δεν ονειρεύτηκα "κανονικά" και δεν ερωτεύτηκα "κανονικά".<br />Κι εξακολουθώ να μην ερωτεύομαι κ να μην ονειρεύομαι "κανονικα"...<br /><br />Όμως εγώ δε θα ρωτήσω αν θα πεθάνω "κανονικά"...Δεν είναι αυτό που με αφορά...<br /><br />Αυτό που ήθελα να μα8ω είναι αν πειράζει που μου αρέσει έτσι...Αν πειράζει που τη βρίσκω να μην είμαι "κανονική"...Κ αν πειράζει που βαριέμαι τόσο πολύ αυτούς τους "κανονικούς" ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν καθημερινά...<br /><br />Πειράζει;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-5368751852809352028?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-54044480853144245382007-07-26T17:45:00.000-07:002007-07-26T18:01:26.771-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RqlDiaGUnaI/AAAAAAAAABU/uMq_SY3gDm8/s1600-h/paranoia.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 183px; height: 186px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RqlDiaGUnaI/AAAAAAAAABU/uMq_SY3gDm8/s320/paranoia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091675112119508386" border="0" /></a><br /><br />Έχετε δει το kill bill?Πραγματικά αυτή τη στιγμή νιώθω οτι θα ήθελα πολύ να κάνω το ίδιο με την ξανθιά πρωταγωνίστρια...Θα ήθελα να έχω ένα σπαθί κ ν'αρχίσω να κόβω κεφάλια,χέρια,πόδια!Κάτι ήξερε εκείνη τελικά και τους έβγαλε όλους από τον δρόμο της...<br />Κι αυτό γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ,μα πολύ αχάριστοι...Και δεν αντέχω άλλο...Τους βαρέθηκα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-5404448085314424538?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-45818162244592419162007-07-13T16:50:00.000-07:002007-07-13T17:25:44.845-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RpgXmCW45yI/AAAAAAAAABE/sLtTgueLZxg/s1600-h/Chair+Prisoner.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RpgXmCW45yI/AAAAAAAAABE/sLtTgueLZxg/s320/Chair+Prisoner.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086841721350317858" border="0" /></a><br />Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να είναι τόσο στενόμυαλοι!Πως μπορούν να βάζουν τόσο στενά όρια στην σκέψη τους κ να κλείνουν τα μάτια και τα αυτία τους όταν πρέπει ν'ακούσουν την αντίθετη γνώμη...<br />Και αυτό το ελάττωμα ορισμένων ανθρώπων γίνεται καταστροφικό όταν ένεκα συνθηκών έχουν το δικαίωμα να επιβάλουν τη γνώμη τους κ αναγκάζουν και τους άλλους,θέλοντας ή μη,να τους ακολουθήσουν στην πνευματική στασιμότητα...Διότι αυτό συμβαίνει σε όσους δεν διευρύνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες:μένουν στάσιμοι κ αδρανείς.<br />Πρωσοπικά δυστυχώς έχω την ατυχία να συναναστρέφομαι με τέτοια άτομα,χωρίς βέβαια να το θέλω....Και επίσης δυστυχώς αυτά τα άτομα με εμποδίζουν να κάνω τις δικές μου επίλογες...Έχουν κάνει πολλά για μένα και με κρατάει κοντά τους η υποχρέωση...<br /><br />Και αναρωτιέμαι:Αξίζει να μένω εγώ στάσιμη ώστε να μη χαρακτηριστώ αχάριστη;<br />Αξίζει να προσπαθήσω να τους αλλάξω μυαλά όταν δεν είναι διατεθειμένοι να με ακούσουν;<br />Αξίζει;Ή είναι χάσιμο χρόνου;<br />Νιώθω ότι τα χρόνια περνούν χωρίς να εκμεταλεύομαι τη ζωή μου στο έπακρο κ αυτό εξαιτίας της υποχρέωσης να είμαι εντάξει απέναντι στους άλλους,απέναντι στους ανθρώπους που με μεγάλωσαν κ υποτίθεται πως θέλουν το καλό μου...<br />Όμως ποιός μου εγγυάται ότι εκείνοι ξέρουν ποιό είναι το καλύτερο για εμένα;Μπορούν να ξέρουν εκείνοι καλύτερα από εμένα τι πραγματικά έχω ανάγκη;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-4581816224459241916?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-37460787986867717812007-07-08T14:04:00.000-07:002007-07-08T14:21:19.948-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RpFVL5mAtxI/AAAAAAAAAA0/BYn2ZxcBijA/s1600-h/principito.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 321px; height: 289px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RpFVL5mAtxI/AAAAAAAAAA0/BYn2ZxcBijA/s320/principito.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084939117205174034" border="0" /></a><br /><br />Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ<br />μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.<br /><br />Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.<br />Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·<br /><br />διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.<br />A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.<br /><br />Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.<br />Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.<br /><br />Κ.Π.Καβάφης<br /><br />Άραγε ποιός φταίει περισσότερο;<br />Εκείνοι που χτίζουν τα τείχη γύρω μας ή εμείς που τους αφήνουμε;<br />Μήπως εμείς οι ίδιοι τα χτίζουμε κ εκείνοι απλά μας παρέχουν το υλικό;<br />Κ αν εγκλωβιστούμε σε αυτά τα τείχη μετά είναι δυνατόν να τα γκρεμίσουμε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-3746078798686771781?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-15581332506955581162007-07-06T01:22:00.000-07:002007-07-06T01:36:21.445-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Ro3-ypmAtvI/AAAAAAAAAAk/vYqsUsx9mKc/s1600-h/fly+away.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 169px; height: 199px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Ro3-ypmAtvI/AAAAAAAAAAk/vYqsUsx9mKc/s320/fly+away.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083999700483356402" border="0" /></a><br />Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια<br />πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες<br />ξέρει αν μπορούσε θα'κανε μια απ'τα ίδια<br />αλλά τί νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;<br /><br />Θέλω να φύγω...<br />Θέλω να φύγω από την σύγχηση που επικρατεί μέσα μου,<br />στο μυαλό μου κ στην ψυχή μου...<br />Θέλω να φύγω...<br />Δεν ξέρω πότε αλλά θα φύγω...<br /><br />Η Ε. μου είπε ότι θα φύγουμε μαζί!<br />Την πιστεύω γιατί την αγαπάω πολύ...<br />Πρώτος προορισμός:Μονμάρτρη...<br />Γιατι;<br />Γιατί έτσι...<br />Γιατί έτσι μας κάπνισε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-1558133250695558116?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-26959061835264948682007-07-05T13:58:00.001-07:002007-07-05T15:02:01.684-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Ro1qAZmAtuI/AAAAAAAAAAc/yR2A3m4DcAY/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 242px; height: 201px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/Ro1qAZmAtuI/AAAAAAAAAAc/yR2A3m4DcAY/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083836109474019042" border="0" /></a><br />Και τι δεν θα έδινα να είχα εναν τρόπο για να εκφραστώ...Είναι ευλογημένοι οι άνθρωποι που μπορούν να εκφράσουν τις σκέψεις κ τα συναισθήματα τους με λόγια ή πράξεις...Ακόμη περισσότερο αυτοί οι άνθρωποι που μπορούν να εκφραστούν μέσα από κάποια μορφή Τέχνης...<br />Έγω νιώθω εγκλωβισμένη,νιώθω πως υπάρχουν μέσα μου σκέψεις και συναισθήματα που παλεύουν να βρουν διέξοδο,που παλεύουν να βρουν ένα παραθυρο για να πετάξουν μακριά,μακριά από την συγχηση που επικρατεί μέσα μου...<br />Θέλω να εκραγώ...Άπλά να εκραγω σαν ηφαίστειο...Τίποτα άλλο...<br />Πάντα συμβαινει το ίδιο!Άλλα λέω,άλλα κάνω κ άλλα εννοώ!Και στο τέλος τα κάνω θάλασσα γιατί κάνεις δεν μπορεί να με καταλάβει,γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι νιώθω,γιατί κανείς μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να βγάλει άκρη μ'αυτά που λέω και με τον τρόπο που τα λέω...<br />Μακάρι να μπορούσα να πω με τις κατάλληλες λέξεις και να εκφράσω με τις κατάλληλες πράξεις αυτά που νιώθω άλλα είμαι καταδικασμένη να ζω με απωθημένα...<br />Βοηθήστε με...<br />Δώσ΄τε μου μια λύση...<br />Προτεινετέ μου έναν τρόπο να εκφράσω τα συναισθηματά χωρίς να σκορπίζω το χάος και την ασάφεια...Χωρίς να κάνω πάντα τα πράγματα πιο δύσκολα...<br />ΠΝΙΓΟΜΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2695906183526494868?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-20376326246497711492007-07-03T09:55:00.000-07:002007-07-11T14:32:42.536-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RoqBr5mAttI/AAAAAAAAAAU/M1tZbQYmbcw/s1600-h/moulin_rouge.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RoqBr5mAttI/AAAAAAAAAAU/M1tZbQYmbcw/s320/moulin_rouge.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5083017720635635410" border="0" /></a><br />The greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return...<br />Άραγε οι άνθρωποι σήμερα ξέρουν να αγαπάνε;<br />Κ αν όχι υπάρχει τρόπος να το μάθουν;<br />Την συγκεκκριμένη ατάκα την έκλεψα από μια πολύ γνωστή ταινία,το moulin rouge,η οποία για πολλούς λόγους ειναι κ η αγαπημένη μου...<br />Κ όχι γιατί εχω αγαπήσει κάποιον τόσο όσο αγαπήθηκαν μεταξύ τους οι πρωταγωνιστές,ούτε επειδή η ζωή κ τα βιωματά τους ταυτίζονται με τα δικά μου αλλά επειδή όλη αυτή η ιστορια μου δίνει ελπίδες οτι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα νιώσω κ εγώ ενα συναίσθημα τόσο δυνατό ωστε ν'αλλάξω ζωή κ κοσμοθεωρία...<br />Πολλοί θα το πουν ουτοπία αλλά εγω δεν μπορώ να πάψω να ελπίζω...Όχι δεν μπορώ...<br />Όλο αυτό το μεγαλείο της μποέμικης ζωής με μαγεύει...δεν είναι όμως τόσο εύκολο να ξεφύγει κάποιος από τα στενά όρια κ τα δεσμά της κοινωνικής συμβατικότητας...Τις περισσότερες φορές νικά η αδράνεια και δυστυχώς ο φόβος για το άγνωστο,το καινούριο,το διαφορετικό μας κόβει τα φτερά κ μας περιορίζει στα σίγουρα μεν κ βολικά αλλά ανιαρά και μικρά από την άλλη...<br />Η δύναμη της αδράνειας όμως δεν άγγιξε στιγμή τον ήρωα της ταινίας ο οποίος έχοντας ως ιδανικά τα 4 χαρακτηριστικά της μποέμικης ζωης(truth,beauty,freedom and above all love=αλήθεια,όμορφιά,ελευθερία κ πάνω απ'όλα αγάπη)πολέμησε ως το τέλος για να κερδίσει την αγάπη μιας γυναίκας αλλάζωντας και τη δική του κ τη δική της ζωή...<br />Όχι δεν κανω promotion στην ταινία...Άπλα νομίζω πώς αξίζει να παρακινηθεί κανείς από κάτι τέτοιο για να αλλάξει τη ζώή του...Γιατί η αδράνεια δεν ταιριάζει στον άνθρωπο...Όχι δεν του ταιριάζει...<br />Come what may,I will love you until my dying day...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-2037632624649771149?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-78170586683624451352007-06-27T19:40:00.000-07:002007-06-27T19:48:17.462-07:00Σήμερα φεύγω...Επιστρεφω πίσω στο σπίτι που γεννήθηκα κ μεγάλωσα...Όμως μετά απ'όλα όσα εζήσα εδώ,μετά από αυτόν τον γεμάτο αναμνήσεις,νέες εμπειρίες κ ωραίες στιγμές χρόνο θα είναι τα πράγματα ίδια όπως ήταν παλιότερα;Οχι,τίποτα πλέον δεν θα είναι το ίδιο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-7817058668362445135?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5092101489296883654.post-86515299299900066462007-06-26T11:02:00.000-07:002007-06-27T19:39:28.023-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RoMfJ5mAtsI/AAAAAAAAAAM/86Mp_9JTY6I/s1600-h/images2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3pNY9E3uRZ4/RoMfJ5mAtsI/AAAAAAAAAAM/86Mp_9JTY6I/s320/images2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5080939059543586498" border="0" /></a><br />Πόλλοι με αποκαλούν αφηρημενη...<br />Άλλοι μου λένε ότι βρισκομαι στον κόσμο μου...<br />Τι να κάνω;Άφου μάρέσει να ονειρεύομαι...Είναι κακή συνηθεια,το ξέρω,αλλά δεν μπορώ να την κόψω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5092101489296883654-8651529929990006646?l=oneiroparmenh.blogspot.com' alt='' /></div>oneiroparmenhhttp://www.blogger.com/profile/02265903394405583006noreply@blogger.com3