Κυριακή, 29 Ιουλίου 2007


Έχοντας αρκετά πρόσφατη την εμπειρία των πανελλαδικών εξετάσεων κ φέρνοντας στο μυαλό μου τα μαθητικά μου χρόνια συνειδητοποιώ πως το σχολείο έκανε περισσότερο ζημιά παρά καλό στην πνευματική μου εξέλιξη.Η αφορμή για να γράψω αυτό το post ήταν ενα άλλο post που διάβασα στο blog του relative stranger.
Το σχολείο προκαλεί περισσότερο απέχθεια για την Γνώση κ την Τέχνη παρά ενδιαφέρον.Για πολλά χρόνια περιφρονούσα εντελλως όσα το σχολείο μου επέβαλε να μάθω,γιατί μου προκαλούσαν πονοκέφαλο.Προτιμούσα να γεμίζω τον χρόνο μου διαβάζοντας λογοτεχνικά βιβλία κ ψάχνοντας άλλα πράγματα κ αυτό ήταν κατακριτέο από άλλους διότι όπως έλεγαν "παραμελούσα τα μαθηματά μου για να ασχοληθώ με βλακείες".Όταν κάποια στιγμή αποφάσισα να ασχοληθώ με το σχολείο κ να προετοιμαστώ για τις περιβόητες πανελλήνιες-όχι γιατί το επιθυμούσα αλλά επειδή είναι ο μόνος τρόπος να μπει κάποιος στο πανεπιστήμιο-μπήκα σε ένα παιχνίδι χειραγώγησης κ πλέον όταν κάνω απολογισμό του τι αποκόμισα από όλο αυτό είναι δυο χρόνια άδεια,κενά.Με γέμισαν άγχος,με έκαναν να αμφιβάλω για τον εαυτό μου,με απομάκρυναν από ασχολίες που με εξελίσσουν σαν ανθρωπό κ όταν πλέον αυτός ο εφιάλτης τελείωσε εγώ βγήκα πνευματικά κ ψυχολογικά τραυματισμένη.Αρκεί ένα παράδειγμα:άνοιγα να διαβάσω ένα βιβλίο-ακόμη και μη σχολικό-και με έπιανε υπνηλία:το σώμα μου αντιδρούσε αρνητικά,τέτοια απέχθεια μου προκάλεσε το σχολείο για το διάβασμα!
Το πρότυπο που μας παρουσιάζεται ως σωστό είναι αυτό του ‘επιμελούς μαθητή’ που έχει ως κύρια ενασχόληση την διεκπεραίωση των σχολικών του υποχρεώσεων,βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τις εξωσχολικές δραστηριότητες,την επικοινωνία με άλλους κ το παιχνίδι,όταν μιλάμε για μικρές ηλικίες.Οι καθηγητές κ οι δάσκαλοι ναι μεν παροτρύνουν τους μαθητές να αξιοποιούν δημιουργικά τον ελεύθερο τους χρόνο αλλά από την άλλη πλευρά,με τις υπέρογκες εργασίες που τους αναθέτουν για το σπίτι,δεν υπάρχει γι’αυτά ελεύθερος χρόνος.Όταν λοιπόν το σχολείο δεν δίνει περιθώρια σε ένα παιδί να έχει ελεύθερο χρόνο κ όταν κατακρίνεται τόσο άσχημα αν παραμελεί το σχολείο, τότε ποιά ερεθίσματα θα έχει ώστε να ασχοληθεί με την Λογοτεχνία και την Τέχνη γενικότερα;Ένας σημαντικός παράγοντας είναι η οικογένεια αλλά τι γίνεται όταν οι γονείς-το οποίο κι όπως είναι λογικό συμβαίνει πολύ συχνα-δεν έχουν την κατάλληλη παιδεία οι ίδιοι ώστε να έχουν θετική επιρροή στα παιδιά;
Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι οτι η ελληνική Παιδεία-αν μπορεί ακόμη να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος-όχι μόνο δεν παρέχει στους νέους κίνητρα για να ασχοληθούν με την Τέχνη και γενικότερα με ασχολίες που τους τρέφουν πνευματικά κ τους εξευγενίζουν ως προσωπικότητες αλλά τους απομακρύνει από αυτά επίσης.Στο έγκλημα αυτό συνενοχεί και η ίδια η κοινωνία με αυτή την υποκουλτούρα στην οποία ωθεί τους νέους με κύριο μέσο διοχέτευσης τα Μ.Μ.Ε..Συνένοχοι είναι επίσης κ αυτοί οι άνθρωποι που ενώ έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν σ'αυτή την κατάσταση και να δώσουν ερεθίσματα στους νέους,αντί αυτού σνομπάρουν όλο τον κόσμο και ασχολούνται μ'ένα μικρό αριθμό ανθρώπων,όμοιους τους,περιφρονώντας όλους τους άλλους.Είναι πολύ μικρός ο αριθμός των ατόμων που προσπαθούν πραγματικά να δώσουν ερεθίσματα στους νέους,οι οποίοι είτε ανήκουν στο σώμα των εκπαιδευτικών είτε είναι άνθρωποι της τηλεόρασης ή του ραδιοφώνου είτε οποιουδήποτε άλλου μέσου διοχέτευσης ιδεών.Όμως και εκείνοι δέχονται πολύ συχνα λογοκρισία,στοιχείο που υπονομεύει το έργο τους.Πάντως,από προσωπική μου εμπειρία,είναι μετρημένοι στα δάχτυλα οι καθηγητές και οι δάσκαλοι οι οποίοι σε όλα τα μαθητικά μου χρόνια με στήριξαν ώστε να ασχοληθώ με την Τέχνη κ την Λογοτεχνία.
Ποιός λοιπόν θα καταφέρει να σώσει αυτή την χώρα,τη στιγμή που η παιδεία της παρέχει τυποποιημένη γνώση και παράγει πολίτες κενους από ενδιαφέροντα και κατ'επέκτασην κενους από ευαισθησία;Εγώ μπορεί να υπήρξα τυχερή που η έμφυτη περιέργεια μου με ώθησε να ψάξω,να αμφισβητήσω κι έτσι να περιφρονήσω την τυποποιημένη γνώση και να ασχοληθώ με την Λογοτεχνία και την Τέχνη.Τι γίνεται όμως με όλους αυτούς τους νέους που,εν ελλείψει ερεθισμάτων και θετικών προτύπων,ακολουθούν την άβουλη μάζα και γίνονται στρατιωτάκια σ'ένα στρατό αμόρφωτων ανθρώπων;
Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι οτι η λεξη "παιδεία" στις μέρες μας έχει χάσει τελείως το νοημά της κι αν δε γίνει σύντομα κάτι γι'άυτό πάμε κατά διαόλου...

















Κλαίω...
Κλαίω κ αναρωτιέμαι...
Πόση οργή μπορεί να χωρέσει μέσα σ'ενα δάκρυ;
Κ πόσα δάκρυα χρειάζονται ακόμη για να βγει από μέσα μου όλη η οργή που κρύβω;

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2007


Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά
Μεγαλώνουν κανονικά ονειρεύονται κανονικά
Ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά

Πες μου μαμά

Πες μου τι γίνεται μ' εκείνα τα παιδιά

Που αν και γεννιούνται κανονικά
Δε μεγαλώνουν κανονικά
Δεν ονειρεύονται κανονικά
Ούτ' ερωτεύονται κανονικά

Πες μου μαμά...

Πες μου αν πεθαίνουν

Πες μου αν πεθαίνουν κανονικά

Γιάννης Αγγελάκας,Τρύπες

Έτσι κάπως νιώθω κ εγώ...
Γεννήθηκα "κανονικά" αλλά δεν μεγάλωσα "κανονικά".
Δεν ονειρεύτηκα "κανονικά" και δεν ερωτεύτηκα "κανονικά".
Κι εξακολουθώ να μην ερωτεύομαι κ να μην ονειρεύομαι "κανονικα"...

Όμως εγώ δε θα ρωτήσω αν θα πεθάνω "κανονικά"...Δεν είναι αυτό που με αφορά...

Αυτό που ήθελα να μα8ω είναι αν πειράζει που μου αρέσει έτσι...Αν πειράζει που τη βρίσκω να μην είμαι "κανονική"...Κ αν πειράζει που βαριέμαι τόσο πολύ αυτούς τους "κανονικούς" ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν καθημερινά...

Πειράζει;

Πέμπτη, 26 Ιουλίου 2007



Έχετε δει το kill bill?Πραγματικά αυτή τη στιγμή νιώθω οτι θα ήθελα πολύ να κάνω το ίδιο με την ξανθιά πρωταγωνίστρια...Θα ήθελα να έχω ένα σπαθί κ ν'αρχίσω να κόβω κεφάλια,χέρια,πόδια!Κάτι ήξερε εκείνη τελικά και τους έβγαλε όλους από τον δρόμο της...
Κι αυτό γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ,μα πολύ αχάριστοι...Και δεν αντέχω άλλο...Τους βαρέθηκα...

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2007


Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως ορισμένοι άνθρωποι μπορούν να είναι τόσο στενόμυαλοι!Πως μπορούν να βάζουν τόσο στενά όρια στην σκέψη τους κ να κλείνουν τα μάτια και τα αυτία τους όταν πρέπει ν'ακούσουν την αντίθετη γνώμη...
Και αυτό το ελάττωμα ορισμένων ανθρώπων γίνεται καταστροφικό όταν ένεκα συνθηκών έχουν το δικαίωμα να επιβάλουν τη γνώμη τους κ αναγκάζουν και τους άλλους,θέλοντας ή μη,να τους ακολουθήσουν στην πνευματική στασιμότητα...Διότι αυτό συμβαίνει σε όσους δεν διευρύνουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες:μένουν στάσιμοι κ αδρανείς.
Πρωσοπικά δυστυχώς έχω την ατυχία να συναναστρέφομαι με τέτοια άτομα,χωρίς βέβαια να το θέλω....Και επίσης δυστυχώς αυτά τα άτομα με εμποδίζουν να κάνω τις δικές μου επίλογες...Έχουν κάνει πολλά για μένα και με κρατάει κοντά τους η υποχρέωση...

Και αναρωτιέμαι:Αξίζει να μένω εγώ στάσιμη ώστε να μη χαρακτηριστώ αχάριστη;
Αξίζει να προσπαθήσω να τους αλλάξω μυαλά όταν δεν είναι διατεθειμένοι να με ακούσουν;
Αξίζει;Ή είναι χάσιμο χρόνου;
Νιώθω ότι τα χρόνια περνούν χωρίς να εκμεταλεύομαι τη ζωή μου στο έπακρο κ αυτό εξαιτίας της υποχρέωσης να είμαι εντάξει απέναντι στους άλλους,απέναντι στους ανθρώπους που με μεγάλωσαν κ υποτίθεται πως θέλουν το καλό μου...
Όμως ποιός μου εγγυάται ότι εκείνοι ξέρουν ποιό είναι το καλύτερο για εμένα;Μπορούν να ξέρουν εκείνοι καλύτερα από εμένα τι πραγματικά έχω ανάγκη;

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2007

Τείχη



Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κ.Π.Καβάφης

Άραγε ποιός φταίει περισσότερο;
Εκείνοι που χτίζουν τα τείχη γύρω μας ή εμείς που τους αφήνουμε;
Μήπως εμείς οι ίδιοι τα χτίζουμε κ εκείνοι απλά μας παρέχουν το υλικό;
Κ αν εγκλωβιστούμε σε αυτά τα τείχη μετά είναι δυνατόν να τα γκρεμίσουμε;

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2007


Είναι που ονειρεύεται πως φεύγει για ταξίδια
πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
ξέρει αν μπορούσε θα'κανε μια απ'τα ίδια
αλλά τί νόημα έχει το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες;

Θέλω να φύγω...
Θέλω να φύγω από την σύγχηση που επικρατεί μέσα μου,
στο μυαλό μου κ στην ψυχή μου...
Θέλω να φύγω...
Δεν ξέρω πότε αλλά θα φύγω...

Η Ε. μου είπε ότι θα φύγουμε μαζί!
Την πιστεύω γιατί την αγαπάω πολύ...
Πρώτος προορισμός:Μονμάρτρη...
Γιατι;
Γιατί έτσι...
Γιατί έτσι μας κάπνισε...

Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2007


Και τι δεν θα έδινα να είχα εναν τρόπο για να εκφραστώ...Είναι ευλογημένοι οι άνθρωποι που μπορούν να εκφράσουν τις σκέψεις κ τα συναισθήματα τους με λόγια ή πράξεις...Ακόμη περισσότερο αυτοί οι άνθρωποι που μπορούν να εκφραστούν μέσα από κάποια μορφή Τέχνης...
Έγω νιώθω εγκλωβισμένη,νιώθω πως υπάρχουν μέσα μου σκέψεις και συναισθήματα που παλεύουν να βρουν διέξοδο,που παλεύουν να βρουν ένα παραθυρο για να πετάξουν μακριά,μακριά από την συγχηση που επικρατεί μέσα μου...
Θέλω να εκραγώ...Άπλά να εκραγω σαν ηφαίστειο...Τίποτα άλλο...
Πάντα συμβαινει το ίδιο!Άλλα λέω,άλλα κάνω κ άλλα εννοώ!Και στο τέλος τα κάνω θάλασσα γιατί κάνεις δεν μπορεί να με καταλάβει,γιατί κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι νιώθω,γιατί κανείς μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να βγάλει άκρη μ'αυτά που λέω και με τον τρόπο που τα λέω...
Μακάρι να μπορούσα να πω με τις κατάλληλες λέξεις και να εκφράσω με τις κατάλληλες πράξεις αυτά που νιώθω άλλα είμαι καταδικασμένη να ζω με απωθημένα...
Βοηθήστε με...
Δώσ΄τε μου μια λύση...
Προτεινετέ μου έναν τρόπο να εκφράσω τα συναισθηματά χωρίς να σκορπίζω το χάος και την ασάφεια...Χωρίς να κάνω πάντα τα πράγματα πιο δύσκολα...
ΠΝΙΓΟΜΑΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2007


The greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return...
Άραγε οι άνθρωποι σήμερα ξέρουν να αγαπάνε;
Κ αν όχι υπάρχει τρόπος να το μάθουν;
Την συγκεκκριμένη ατάκα την έκλεψα από μια πολύ γνωστή ταινία,το moulin rouge,η οποία για πολλούς λόγους ειναι κ η αγαπημένη μου...
Κ όχι γιατί εχω αγαπήσει κάποιον τόσο όσο αγαπήθηκαν μεταξύ τους οι πρωταγωνιστές,ούτε επειδή η ζωή κ τα βιωματά τους ταυτίζονται με τα δικά μου αλλά επειδή όλη αυτή η ιστορια μου δίνει ελπίδες οτι κάποια στιγμή στη ζωή μου θα νιώσω κ εγώ ενα συναίσθημα τόσο δυνατό ωστε ν'αλλάξω ζωή κ κοσμοθεωρία...
Πολλοί θα το πουν ουτοπία αλλά εγω δεν μπορώ να πάψω να ελπίζω...Όχι δεν μπορώ...
Όλο αυτό το μεγαλείο της μποέμικης ζωής με μαγεύει...δεν είναι όμως τόσο εύκολο να ξεφύγει κάποιος από τα στενά όρια κ τα δεσμά της κοινωνικής συμβατικότητας...Τις περισσότερες φορές νικά η αδράνεια και δυστυχώς ο φόβος για το άγνωστο,το καινούριο,το διαφορετικό μας κόβει τα φτερά κ μας περιορίζει στα σίγουρα μεν κ βολικά αλλά ανιαρά και μικρά από την άλλη...
Η δύναμη της αδράνειας όμως δεν άγγιξε στιγμή τον ήρωα της ταινίας ο οποίος έχοντας ως ιδανικά τα 4 χαρακτηριστικά της μποέμικης ζωης(truth,beauty,freedom and above all love=αλήθεια,όμορφιά,ελευθερία κ πάνω απ'όλα αγάπη)πολέμησε ως το τέλος για να κερδίσει την αγάπη μιας γυναίκας αλλάζωντας και τη δική του κ τη δική της ζωή...
Όχι δεν κανω promotion στην ταινία...Άπλα νομίζω πώς αξίζει να παρακινηθεί κανείς από κάτι τέτοιο για να αλλάξει τη ζώή του...Γιατί η αδράνεια δεν ταιριάζει στον άνθρωπο...Όχι δεν του ταιριάζει...
Come what may,I will love you until my dying day...